W 1955 roku UEFA zainicjowała nowy międzynarodowy turniej klubowy o nazwie
"European Champion Clubs' Cup", czyli Puchar Europy Mistrzów Klubowych (z czasem zaczęła funkcjonować nazwa skrócona "European Cup", czyli Puchar Europy). Rozgrywki te były przodkiem dzisiejszej Ligii Mistrzów (UEFA Champions League).
Parę lat później w Ameryce Południowej, dokładnie w 1960 roku, powstał odpowiednik europejskiego turnieju, który otrzymał nazwę "Copa Libertadores de América", czyli Puchar Wyzwolicieli Ameryki funkcjonujący pod skróconą nazwą "Copa Libertadores" (Puchar Wyzwolicieli). Nazwa jest hołdem dla Wyzwolicieli, którymi byli bohaterowie południowoamerykańskich wojen o niepodległość.
Pierwsza edycja Copa Libertadores zakończyła się 19 czerwca 1960 roku a już 3 lipca tego roku doszło do rywalizacji pomiędzy Peñarol Montevideo z Urugwaju, który ją wygrał a Realem Madryt, ktory wygrał Puchar Europy Mistrzów Klubowych. I tak narodził się kolejny turniej klubowy pod nazwą "The European/South American Cup", w wolny tłumaczeniu Puchar Europejsko-Poludniowoamerykański, który funkcjonował również pod nazwą Puchar Międzykontynentalny lub też Puchar Interkontynentalny (Intercontinental Cup). W dużym skrócie Puchar Interkontynentalny był rywalizacją pomiędzy najlepszym klubem strefy UEFA a najlepszym klubem strefy CONMEBOL. W latach 1960-1979 rywalizacja ta miała postać dwumeczu rozgrywanego raz na stadionie jednego a raz na stadionie drugiego finalisty.
W 1980 roku oficjalnym sponsorem turnieju została Toyota, która ufundowała dodatkowe drugie trofeum Toyota Cup (Puchar Toyoty) przez co cały turniej również tak zaczęto nazywać (Puchar Interkontynentalny wręczano kapitanowi zwycięzkiej drużyny a Puchar Toyoty wręczano wicekapitanowi). Wraz z objęciem patronatu przez Toyotę rozgrywki przeniesiono do jej ojczyzny, czyli do Japonii gdzie zrezygnowano z rozgrywania dwumeczu na rzecz jeden meczu finałowego. W latach 1980-2001 mecz ten przeprowadzano na Stadionie Narodowym w Tokio a w latach 2002-2004 na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. W 2004 roku Puchar Toyoty odbył się po raz ostatni.
Od początku istnienia Puchar Interkontynentalny odbywał się bez udziału FIFA, która rywalizowała z UEFA o kontrolę nad turniejami międzynarodowymi. W związku z tym w 2000 roku FIFA postanowiła zorganizować własny turniej wyłaniający najlepszą klubową drużynę świata. W tym celu zorganizowała w 2000 roku w Brazylii Klubowe Mistrzostwa Świata (FIFA Club World Championship). Uczestnikami miały być najlepsze kluby poszczególnych kontynentów jednak wbrew założeniom FIFA nie zaprosiła do rozgrywek najlepszej drużyny Azji i Ameryki Południowej. Strefy te reprezentowane były przez kluby drugorzędne co wywołało spore kontrowersje.
Drugie Klubowe Mistrzostwa Świata miały się odbyć w Hiszpanii w 2001 roku jednak z powodu finansowych problemów partnera FIFA i sponsora turnieju firmy ISL drugie mistrzostwa nie odbyły się ani w 2001 roku ani w 2002 roku ani nawet w 2004 roku.
Skłoniło to władze FIFA do kompromisu polegającego na tym, że połączono oba konkursy, Puchar Toyoty i Klubowe Mistrzostwa Świata w jeden, który przyjął nazwę "FIFA Club World Championship Toyota Cup" i wystartował w 2005 roku. FIFA ufundowała nowe trofeum dla zwycięzcy a mecze tradycjnie już odbywały się w Japonii z finałem na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. Uczestniczyło sześć klubów, a każdy z nich był Mistrzem Klubowym swojego kontynentu. W 2006 roku nazwę rozgrywek zmieniono na FIFA Club World Cup (Klubowy Puchar Świata FIFA) a uczestnikami są wspomniani wcześniej mistrzowie sześciu konfederacji, a więc: zwycięzca europejskiej Ligii Mistrzów (UEFA Chamions League), zwycięzca południowoamerykańskiego Pucharu Wyzwolicieli (Copa Libertadores), zwycięzca afrykańskiej Ligii Mistrzów (CAF Champions League), zwycięzca azjatyckiej Ligii Mistrzów (AFC Champions League),
zwycięzca Ligii Mistrzów Oceanii (OFC Champions League) oraz zwycięzca północnoamerykańskiej Ligii Mistrzów (CONCACAF Chamipons League).
Tak, więc FIFA dorzuciła do swojej kolekcji kolejny turniej międzynarodowy.
|
