Decyzja o zorganizowaniu Mistrzostw Europy w piłce nożnej zapadła w czerwcu 1957 roku na Kongresie UEFA obradującym w Kopenhadze. Rok później, w czerwcu 1958 roku, na Kongresie UEFA obradującym w Sztokholmie zatwierdzono regulamin i terminarz rozgrywek, wybrano Francję na organizatora pierwszego turnieju (ojczyzna Delaunaya i ówczesna siedziba UEFA) oraz nadano nazwę nowym rozgrywkom - "Puchar Narodów Europy"
(ang. European Nations Cup), które potocznie nazywano również Pucharem Delaunaya (ang. Delaunay Cup) a także ustanowiono nagrodę dla zwycięzcy turnieju, którą w hołdzie dla twórcy turnieju nazwano "The Henry
Delaunay Trophy".
 |
|
logo turnieju
|
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 15 lutego 1958 roku. Zgłosiło się tylko
15 reprezentacji spośród 28 zrzeszonych w UEFA. UEFA przyjęła założenie, że do
przeprowadzenia rozgrywek powinno się zgłosić minimum 16 uczestników.
W związku z tym termin zgłoszeń przedłużono do 6 sierpnia. Ostatecznie do turnieju
przystąpiło 17 drużyn. Aby uzyskać parzystą liczbę uczestników przeprowadzono rundę
wstępną.
Zgodnie z regulaminem system rozgrywek składał się z dwóch części: z eliminacji wstępnych do turnieju oraz z turnieju
finałowego. Eliminacje przeprowadzano systemem pucharowym (mecz i rewanż) aż do wyłonienia 4 finalistów,
którzy awansowali do turnieju finałowego. Finały również rozgrywano systemem pucharowym. Zwycięzcy meczy półfinałowych walczyli
o tytuł mistrza i wicemistrza Europy a pokonani w półfinałach spotykali się w meczu o 3 miejsce. Zgodnie z regulaminem gospodarz turnieju brał udział w eliminacjach.
Do pierwszych mistrzostw nie zgłosiło się wiele renomowanych drużyn, m.in. z Anglii, Szkocji, Włoch, RFN i
Holandii. Nie obyło się
również bez mieszania polityki do sportu. Generał Franco sprawujący dyktatorskie rządy w Hiszpanii nie zgodził się na to, aby
hiszpańska drużyna rozgrywała mecze eliminacyjne z reprezentacją Związku Radzieckiego (ZSRR wspierał przeciwników gen. Franco
w hiszpańskiej wojnie domowej toczonej w latach 1936-1939). UEFA przyznała zwycięstwo walkowerem Związkowi Radzieckiemu a
Hiszpania została ukarana zawieszeniem jej praw członkowskich na rok.
Turniej finałowy zdominowały zespoły z krajów komunistycznych należących do bloku wschodniego: ZSRR, Jugosławia i Czechosłowacja.
Jedynym przedstawicielem Europy Zachodniej była Francja. Pierwszym mistrzem Europy została reprezentacja Związku Radzieckiego.
|
