Drugie rozgrywki o Puchar Narodów Europy odbyły się na boiskach Hiszpanii.
Do turnieju zgłosiło się 29 reprezentacji. Do eliminacji wstępnych przystąpiło 28 ekip, ponieważ Grecja
odmówiła gry z Albanią, z którą była wtedy w stanie wojny i wycofała się z eliminacji (UEFA przyznała Albanii zwycięstwo walkoverem). A więc podobnie jak przed czterema laty nie obyło się bez mieszania polityki do sportu.
Reprezentacje ZSRR, Austrii i Luksemburgu otrzymały wolny los i rozpoczynały eliminacje od drugiej rundy.
 |
|
logo turnieju
|
System rozgrywek był dokładnie taki sam jak cztery lata wcześniej. Składał się z dwóch części: z eliminacji wstępnych do turnieju oraz z turnieju
finałowego. Eliminacje przeprowadzano systemem pucharowym (mecz i rewanż) aż do wyłonienia 4 finalistów,
którzy awansowali do turnieju finałowego. Finały również rozgrywano systemem pucharowym. Zwycięzcy meczy półfinałowych walczyli
o tytuł mistrza i wicemistrza Europy a pokonani w półfinałach spotykali się w meczu o 3 miejsce. Zgodnie z regulaminem gospodarz turnieju oraz obrońca tytułu brali udział w eliminacjach. Wynikało to z faktu, iż gospodarza wybierano dopiero po zakończeniu eliminacji wstępnych z grona czwórki finalistów.
Do drugich mistrzostw zgłosiło się dużo więcej drużyn niż do pierwszych. Nie zabrakło wśród nich renomowanych
zespołów z Anglii, Włoch i Holandii. Jednak nadal brakowało Niemców i Szkotów.
Nastąpił równomierny podział finalistów: dwóch z Europy Zachodniej i dwóch z Europy
Wschodniej (4 lata wcześniej turniej finałowy zdominowały zespoły z krajów komunistycznych należących do bloku wschodniego). W meczu finałowym spotkali się gospodarze i obrońcy tytułu. Hiszpanie grali "jak z nut" i nawet Lew Jaszyn, legendarny bramkarz reprezentacji ZSRR, nie był w stanie powstrzymać ich przed sięgnięciem po mistrzowski
tytuł. Hiszpania została drugim mistrzem Europy.
|
