Trzeci Puchar Narodów Europy odbyły się we Włoszech. Do turnieju zgłosiło się 31 reprezentacji i żadna się nie
wycofała. Gospodarz turnieju oraz obrońca tytułu brali udział w eliminacjach. Wynikało to z
faktu, iż gospodarza wybierano dopiero po zakończeniu eliminacji wstępnych z grona czwórki finalistów.
 |
logo turnieju
|
Wzrost zainteresowania rozgrywkami o Puchar Narodów Europy sprawił, że UEFA postanowiła zmodyfikować regulamin.
Po wielu dyskusjach, w dniu 23 lutego 1966 roku, na posiedzeniu w Zurychu UEFA podjęła ostateczne
decyzje. Najważniejsze modyfikacje to: zmiana nazwy turnieju z Pucharu Narodów Europy na Mistrzostwa Europy i zmiana
systemu rozgrywek eliminacyjnych.
Zgodnie z regulaminem system rozgrywek składał się z dwóch części: z eliminacji wstępnych do turnieju oraz z
turnieju finałowego. UEFA zmodyfikowała sposób przeprowadzania eliminacji wstępnych. Aby drużyny mogły rozegrać
więcej niż dwa mecze w pierwszej fazie wprowadzono podział na grupy eliminacyjne. Zwycięzcy grup uzyskują awans do
drugiej fazy, która rozgrywana jest systemem pucharowym (mecz i rewanż) i wyłania 4 finalistów.
Finały rozgrywano systemem pucharowym. Zwycięzcy meczy półfinałowych walczyli
o tytuł mistrza i wicemistrza Europy a pokonani w półfinałach spotykali się w meczu o 3 miejsce.
Po raz pierwszy do rozgrywek o Puchar Europy zgłosiły się reprezentacje z RFN i Szkocji, jednak odpadły w eliminacjach.
Podobnie jak przed czterema laty w turnieju finałowym wystąpiły dwie reprezentacje z Europy Zachodniej i dwie
z Europy Wschodniej. Obrońcy tytułu, Hiszpanie, ulegli w eliminacjach Anglii i odpadli z dalszych rozgrywek. Pierwszy półfinałowy mecz, Włochy - ZSRR, nie został rozstrzygnięty i o awansie do finału
zadecydowało losowanie w postaci rzutu monetą. Szczęście uśmiechnęło się do reprezentacji Włoch, ponieważ kapitan
reprezentacji ZSRR dokonał niewłaściwego wyboru podczas losowania. Włosi znaleźli się w finale, w którym zmierzyli
się z Jugosłowianami. Po kontrowersyjnych decyzjach szwajcarskiego sędziego (nie uznał drugiego gola Jugosławii i pozwolił Włochom wykonać rzut wolny bez gwizdka sędziego) mecz zakończył się remisem. Ponieważ, nie stosowano jeszcze wtedy rzutów karnych aby rozstrzygnąć mecz zdecydowano się go powtórzyć dwa dni póżniej. Jugosławianie zdegustowani tendencyjnym sędziowaniem stracili wole walki i w meczu powtórkowym ulegli Włochom. Włosi w dość
kontrowersynych okolicznościach zostali trzecim mistrzem Europy.
|
