Czwarta edycja Mistrzostw Europy miała miejsce w Belgii. Zgłosiło się do niej 32 uczestników i nikt się nie wycofał.
Gospodarz turnieju oraz obrońca tytułu również brali udział w eliminacjach wstępnych. Wynikało to z faktu, iż gospodarza wybierano dopiero po zakończeniu eliminacji z grona czwórki finalistów.
 |
logo turnieju
|
Zgodnie z regulaminem system rozgrywek składał się z dwóch części: z eliminacji wstępnych
oraz z turnieju finałowego. W pierwszej fazie eliminacji uczestnicy byli podzieleni na grupy. Zwycięzcy grup przechodzili do fazy drugiej, którą rozgrywano systemem pucharowym. W ten sposób
wyłoniono 4 finalistów, którzy awansowali do turnieju. Finały rozgrywano systemem pucharowym. Zwycięzcy meczy półfinałowych walczyli o tytuł mistrza i wicemistrza Europy a pokonani w półfinałach spotykali się w meczu o 3 miejsce.
Podobnie jak przed czterema laty w turnieju finałowym wystąpiły dwie reprezentacje z Europy Zachodniej i dwie
z Europy Wschodniej. Obrońcy tytułu, Włosi, ulegli w eliminacjach reprezentacji Belgii i odpadli z dalszych rozgrywek. Po raz trzeci do walki o tytuł mistrza Europy stanęła reprezentacja ZSRR, która w meczu finałowym zmierzyła się z reprezentacją RFN. Niemcy byli doskonale przygotowani kondycyjnie i technicznie przez świetnego trenera Helmuta Schöna oraz mieli w swoim składzie niezwykle skutecznego snajpera w osobie Gerda
Müllera (król strzelców z mundialu w Meksyku w 1970 z 10 golami na koncie). Mając takie atuty Niemcy zostali
czwartym mistrzem Europy. Dwa lata później, w 1974 roku, Niemcy zostali również mistrzami świata podczas mundialu "na własnym podwórku". To pierwszy taki przypadek kiedy drużyna posiadała równocześnie oba tytuły: mistrza świata
oraz mistrza Europy.
|
