Piąta odsłona Mistrzostw Europy miała miejsce w Jugosławii. Zgłosiło się do niej 32 uczestników. Gospodarz turnieju oraz obrońca tytułu również brali udział w eliminacjach wstępnych. Wynikało to z faktu, iż gospodarza wybierano dopiero po zakończeniu eliminacji z grona czwórki finalistów. W regulaminie pojawiły się dwie nowości: wprowadzono żółte i czerwone kartki oraz rzuty karne wyłaniające zwycięzcę w przypadku braku rozstrzygnięcia meczu.
 |
logo turnieju
|
System rozgrywek był taki sam jak przed czterema laty i składał się z dwóch części: z eliminacji wstępnych oraz z turnieju finałowego. W pierwszej fazie eliminacji uczestnicy byli podzieleni na grupy. Zwycięzcy grup przechodzili do fazy drugiej, którą rozgrywano systemem pucharowym. W ten sposób wyłoniono 4 finalistów.
Finały rozgrywano systemem pucharowym. Zwycięzcy meczy półfinałowych walczyli o tytuł mistrza i wicemistrza Europy a pokonani w półfinałach spotykali się w meczu o 3 miejsce.
Tradycyjnie już do turnieju finałowego zakwalifikowały się dwie reprezentacje z Europy Zachodniej i dwie
z Europy Wschodniej. Wszystkie mecze obfitowały w dużą ilość goli co przełożyło się w najwyższą średnią, 4,75 gola na mecz, w dotychczasowej historii turnieju. Wszystkie mecze wymagały dogrywki a mecz finałowy pomiędzy Czechosłowacją i Niemcami, którzy bronili tytułu sprzed czterech lat zakończył się serią rzutów karnych. Reprezentacja Czechosłowacji lepiej egzekwowała "jedenastki" i została piątym mistrzem Europy.
|
