Siódme Mistrzostw Europy rozegrano na boiskach Francji, która jako drugie państwo otrzymała prawo do zorganizowania
mistrzostw po raz drugi (wcześniej w 1960 roku). Do turnieju zgłosiły się 33 reprezentacje. Do eliminacji
przystąpiły 32 drużyny. Francja jako gospodarz nie musiała brać w nich udziału (obrońca tytułu nie ma zapewnionego miejsca w finałach).
 |
logo turnieju
|
System rozgrywek eliminacyjnych nie uległ zmianie. Polegały one na rywalizacji grupowej. Zwycięzcy grup awansowali
do finałów. UEFA zmodyfikowała natomiast, po raz kolejny już, system rozgrywek
turnieju finałowego. Wprowadzono dwie poważne zmiany: przywrócono fazę półfinałów, z której zrezygnowano na poprzednim
turnieju i zrezygnowano z rozgrywania meczu o trzecie miejsce. Turnieju finałowy rozgrywano systemem mieszanym: faza
pierwsza grupowa a fazy kolejne systemem pucharowym. Kształtowało się to następująco:
ośmiu finalistów dzielono na dwie czterozespołowe grupy. O kolejności w grupie decydowała ilość zdobytych punktów.
Jeśli dwie lub więcej drużyn uzyskało taką samą liczbę punktów to o kolejności decydowała różnica bramek (bramki
strzelone minus bramki stracone). Jeśli dwie lub więcej drużyn uzyskało taką samą liczbę punktów oraz taką samą
różnicę bramek to o kolejności decydowała liczba bramek strzelonych. Drużyny zajmujące miejsca pierwsze i drugie
w grupach awansowały do półfinałów. Zwycięzcy meczy półfinałowych awansowali do finału i walczyli o tytuł mistrza Europy. Jeśli mecz fazy poza grupowej nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w dogrywce to o
zwycięstwie decydowały rzuty karne.
Podobnie jak przed czterema laty turniej zdominowały reprezentacje z Europy Zachodniej (6 na 8 biorących udział).
Po raz pierwszy zakwalifikowały się reprezentacje Rumunii oraz Portugalii. Rumunia nie odegrała żadnej roli i nie
wyszła z grupy. Natomiast Portugalia okazała się być niespodzianką turnieju. Po remisie z RFN i Hiszpanią oraz
zwycięstwie z Rumunią awansowała do półfinału. Drugą niespodziankę sprawiła Dania remisując w półfinale z Hiszpanią.
Oba mecze półfinałowe wymagały dogrywki a jeden nawet serii rzutów karnych.
Faworytami byli gospodarze - Francuzi oraz obrońcy tytułu - Niemcy. Niemcy występujący w osłabionym składzie zawiedli
kompletnie i nawet nie wyszli z grupy. Natomiast Francuzi wygrali wszystkie swoje mecze i zostali nowymi mistrzami
Europy. Jak do tej pory Francja startowała we wszystkich eliminacjach jednak zakwalifikowała się tylko raz w 1960 roku. Do tego turnieju awansowała automatycznie, ponieważ była organizatorem. Francuzi zostali szóstymi mistrzami
Europy.
To był ich pierwszy tak poważny sukces na skalę międzynarodową. Do sukcesu tego przyłożył rękę, a właściwie
nogę, najlepszy piłkarz tego turnieju Michel Platini strzelając bramki dla Francji w każdym meczu. Łącznie zdobył
ich aż 9 w pięciu meczach i został królem strzelców wszechczasów. Do dnia dzisiejszego nikt nie pobił tego rekordu
i nie strzelił więcej goli w jednym turnieju. Od 2007 roku ten znakomity piłkarz pełni funkcję prezydenta UEFA.
Oprócz sukcesu sportowego Francuzi odnieśli również sukces jako organizatorzy. Turniej został doskonale zorganizowany.
Obyło się bez większych incydentów ze strony pseudo kibiców. Stadiony były przeważnie wypełnione po brzegi. Mecze
obfitowały w gole. I nawet pogoda dopisała (dużo słońca i temperatury dochodzące do 30 stopni). Pomogło to Francuzom
w staraniach o organizację Mistrzostw Świata w 1998 roku.
|
