Gospodarzem ósmych Mistrzostw Europy została RFN. Decyzja zapadła na posiedzeniu Komitetu
Wykonawczego UEFA dnia 15 marca 1985 roku. Do turnieju zgłosiły się 33 reprezentacje. Do eliminacji przystąpiły 32,
ponieważ RFN jako gospodarz nie musiała brać w nich udziału. Obrońca tytułu nie ma zapewnionego miejsca w finałach
i musi wziąć udział w eliminacjach.
 |
logo turnieju
|
Format i system rozgrywek turnieju był dokładnie taki sam jak cztery lata wcześniej. A więc eliminacje wstępne w
postaci rozgrywek grupowych (zwycięzcy grup awansują do turnieju) a następnie turniej właściwy rozgrywany systemem
mieszanym (faza pierwsza systemem grupowym a fazy kolejne systemem pucharowym).
Ośmiu finalistów dzielono na dwie czterozespołowe grupy. O kolejności w grupie decydowała ilość zdobytych punktów.
Jeśli dwie lub więcej drużyn uzyskało taką samą liczbę punktów to o kolejności decydowała różnica bramek (bramki
strzelone minus bramki stracone). Jeśli dwie lub więcej drużyn uzyskało taką samą liczbę punktów oraz taką samą
różnicę bramek to o kolejności decydowała liczba bramek strzelonych. Drużyny zajmujące miejsca pierwsze i drugie
w grupach awansowały do półfinałów. Zwycięzcy meczy półfinałowych awansowali do finału i walczyli o tytuł mistrza
Europy. Jeśli mecz fazy poza grupowej nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w dogrywce to o
zwycięstwie decydowały rzuty karne. Mecz o trzecie miejsce od 1984 roku nie jest rozgrywany.
Tradycyjnie już turniej zdominowały reprezentacje z Europy Zachodniej (aż 7 na 8 biorących udział).
Niestety wśród najlepszej ósemki zabrakło obrońców tytułu, Francuzów, którzy sprawili niemiłą niespodziankę swoim
kibicom i odpadli w eliminacjach. Po raz pierwszy zakwalifikowała się reprezentacja Irlandii jednak nie udało jej się
wyjść z grupy mimo pokonania Anglii i zremisowania z ZSRR. Do turnieju powrócił Związek Radziecki - mistrz Europy z 1960 roku, wicemistrz Europy z 1964 roku, wicemistrz Europy z 1972 roku - wielki nieobecny podczas trzech
poprzednich mistrzostw.
Jednym z faworytów była reprezentacja gospodarzy. Niemcy grali u siebie, mieli nowego znakomitego trenera Franza Beckenbauera oraz mocny skład i bardzo chcieli sie zrehabilitować za nieudany
występ cztery lata wcześniej we Francji. Wygrali grupę wyprzedzając m.in. Włochy oraz Hiszpanię ale niestety na ich drodze w półfinale stanęła Holandia z niesamowitym duetem w składzie Marco van Basten i Ruud Gullit. Holandia awansowała do finału, w którym zmierzyła się z reprezentacją ZSRR. Obie te drużyny spotkały się już pare dni
wcześniej w rywalizacji grupowej i wtedy wygrał ZSRR. W finale, głównie dzięki wspomnianemu już duetowi, Holendrzy
okazali się skuteczniejsi i sięgneli po tytuł mistrza Europy. To był ich pierwszy i jak dotąd jedyny
sukces na arenie międzynarodowej. Holandia jako siódma dołączyła do grona mistrzów starego kontynentu.
Były to pierwsze Mistrzostwa Europy transmitowane na inne kontynenty: do Azji, Afryki, Ameryki Północnej i
Południowej. Był to turniej, podczas którego nie było czerwonych kartek, nie było dogrywek ani serii rzutów karnych i
w każdym meczu padały bramki. Oficjalnie mistrzostwa te uznano za najlepsze z piłkarskiego punktu widzenia.
|
