XI Mistrzostwa Europy - Belgia / Holandia 10.06-02.07.2000

                            Po raz pierwszy UEFA przyznała prawo do zorganizowania mistrzostw dwóm krajom. Jedenasta edycja rozgrywek o Puchar Europy miała dwóch współgospodarzy: Belgię i Holandię. W związku z tym Belgia została trzecim krajem, po Włoszech i Francji, które zostało dwukrotnym organizatorem mistrzostw (wcześniej w 1972 roku). Do turnieju zgłosiło się 51 reprezentacji, w tym po raz pierwszy Bośnia i Hercegowina oraz Andora. Tradycyjnie gospodarze mieli zapewnione miejsce w finałach, natomiast obrońcy tytułu musieli walczyć o awans.

logo turnieju

Eliminacje wstępne polegały na rywalizacji grupowej. Do finałów bezpośrednio awansowali zwycięzcy grup oraz najlepsza z drużyn zajmujących drugie miejsca (pod uwagę brano tylko mecze z drużynami z miejsca 1, 3 i 4 w grupie). Pozostałe drużyny z drugich miejsc o prawo awansu zagrały w barażach. Jeśli w grupie eliminacyjnej dwie lub więcej drużyn uzyskało taką samą liczbę punktów to o kolejności w tabeli decydowały najpierw rezultaty wspólnych meczy tych drużyn według następujących kryteriów: 1)liczba punktów ze wspólnych meczy, 2)różnica bramek ze wspólnych meczy, 3)liczba bramek strzelonych we wspólnych meczach, 4)liczba bramek strzelonych na wyjeździe we wspólnych meczach, a następnie wyniki wszystkich meczy grupowych według następujących kryteriów: 1)różnica bramek, 2)liczba bramek strzelonych, 3)liczba bramek strzelonych na wyjeździe, 4)gra "fair play", 5)ustalenie kolejności w drodze losowania.
                            Format turnieju finałowego nie uległ żadnym zmianom i był taki sam jak cztery lata temu. Tradycyjnie przeprowadzono go systemem mieszanym: faza pierwsza polegała na rywalizacji grupowej a kolejne fazy w systemie pucharowym. 16 finalistów podzielono na 4 grupy. O kolejności w grupie decydowała liczba punktów. Jeśli dwie lub więcej drużyn zdobyły taka samą liczbę punktów to o kolejności w grupie decydowały następujące kryteria: 1)liczba punktów z meczy tych drużyn, 2)różnica bramek z meczy tych drużyn, 3)liczba bramek strzelonych we wspólnych meczach tych drużyn, 4)różnica bramek ze wszystkich meczy grupowych, 5)liczba bramek strzelonych we wszystkich meczach grupowych, 6)gra "fair play", 7)ustalenie kolejności w drodze losowania. Drużyny z miejsc pierwszych i drugich w grupach awansowały do ćwierćfinałów. Zwycięzcy meczy ćwierćfinałowych awansowali do półfinałów, a zwycięzcy meczy półfinałowych spotkali się w finale. Jeśli mecz nie został rozstrzygnięty w regulaminowym czasie gry zarządzano dogrywkę, która trwał tylko do momentu strzelenia pierwszego gola, tzw. "złotego gola". Drużyna, która go zdobyła awansowała do następnej fazy. Jeśli w dogrywce nie padł złoty gol to mecz kończył się serią rzutów karnych wyłaniających zwycięzcę. Meczu o 3 miejsce od 1984 roku nie rozgrywa się.
                            Podczas tych finałów mistrzostw Europy zadebiutowały dwie reprezentacje: Norwegia i Słowenia. Nie odniosły sukcesu i odpadły już w fazie grupowej. Do turnieju powróciła Jugosławia (wicemistrz Europy z 1960 i 1968 roku), która była nieobecna na trzech poprzednich mistrzostwach. Niespodzianką fazy grupowej było prawdziwe trzęsienie ziemi w grupie A. Anglia i Niemcy odpadły z dalszych rozgrywek a z grupy wyszły Portugalia i Rumunia. Portugalia nie miała zbyt wymagające przeciwnika w ćwierćfinale i spokojnie awansowała do półfinału, gdzie starła się z Francją. Do ostatniego gwizdka kończącego dogrywkę Portugalczycy nie ustępowali pola Francuzom, którzy byli aktualnymi mistrzami świata z 1998 roku. Wydawało się, że mecz zakończy się loterią jaką są rzuty karne kiedy na 3 minuty przed końcem dogrywki szczęście odwróciło się od Portugalii. Sędzia podyktował rzut karny, który Zinedine Zidane zamienił na zwycięską bramkę. Był to tak zwany "złoty gol" kończący dogrywkę. Drugi mecz półfinałowy pomiędzy Włochami a Holandią również wymagał dogrywki a następnie rozstrzygających rzutów karnych. Od 34 minuty Włosi grali w dziesiątkę a mimo to zdołali się obronić i utrzymać bezbramkowy remis przez prawie 90 minut. Wytrwali do rzutów karnych, które lepiej egzekwowali. Całkowicie zasłużenie awansowali do finału i podobnie jak Francuzi, z którymi przyszło im się w nim zmierzyć stanęli przed szansą zdobycia tytułu mistrza Europy po raz drugi. W 55 minucie Włosi objęli prowadzenie i utrzymywali je do 90 minuty. Kiedy wydawało się, że wynik nie ulegnie już zmianie Francuzi w doliczonym czasie gry, w 94 minucie, strzelili wyrównującego gola doprowadzając do dogrywki. W dogrywce podobnie jak w półfinałowym meczu z Portugalią, dopisało im szczęście. Trezeguet strzelił "złotego gola". Francja, aktualny mistrz świata z 1998 roku, została również mistrzem Europy w 2000 roku (po raz drugi, pierwszy raz w 1984). Był to drugi taki przypadek kiedy drużyna posiadała oba tytuły jednocześnie. Pierwsi dokonali tego Niemcy wygrywając mistrzostwa Europy w 1972 roku a następnie mistrzostwa świata w 1974 roku, podobnie jak Francuzi "na własnym podwórku". Jak mówi stare piłkarskie przysłowie: "gospodarzom ściany sprzyjają".