Po raz drugi UEFA przyznała prawo do zorganizowania mistrzostw Europy dwóm krajom. Trzynasta edycja rozgrywek
o Puchar Europy miała dwóch współgospodarzy: Austrię i Szwajcarię. Mecz otwarcia rozegrano w Bazylei a mecz finałowy w Wiedniu. Do turnieju zgłosiły się 52 reprezentacje. Tradycyjnie już gospodarze mieli zapewnione miejsce w finałach, więc nie musieli brać udziału w eliminacjach wstępnych w przeciwieństwie do obrońcy tytułu, który musi
brać w nich udział aby się zakwalifikować. Po raz pierwszy w eliminacjach startował Kazachstan (w UEFA od 2002 roku,
wcześniej w AFC). Również po raz pierwszy samodzielnie wystartowała Serbia, która wcześniej występowała jako "Serbia i Czarnogóra" a jeszcze wczesniej była częścią Jugosławii. Podział Serbii i Czarnogóry nastąpił w czerwcu 2006 roku, już po losowaniu grup eliminacyjnych, dlatego też Czarnogóra nie wzięła udziału w tym turnieju.
Największą sensacją eliminacji było odpadnięcie reprezentacji Anglii. Odpadły również pozostałe ekipy z Wysp
Brytyjskich, a więc Szkocja, Walia oraz Irlandia Północna.
 |
logo turnieju
|
System rozgrywek eliminacji wstępnych był zbliżony do tego sprzed czterech lat. Do finałów awansowali zwycięzcy grup oraz drużyny zajmujące miejsca drugie w grupach.
Format turnieju finałowego nie uległ zmianom. Tradycyjnie przeprowadzono go systemem mieszanym: faza pierwsza
polegała na rywalizacji grupowej a kolejne fazy w systemie pucharowym.
16 finalistów podzielono na 4 grupy. Drużyny z miejsc pierwszych i drugich awansowały do ćwierćfinałów.
Zwycięzcy meczy ćwierćfinałowych awansowali do półfinałów, a zwycięzcy meczy półfinałowych spotkali się w finale.
Jeśli mecz fazy poza grupowej nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w dogrywce to o zwycięstwie decydowały rzuty karne. Meczu o 3 miejsce od 1984 roku nie rozgrywa się. Kryteria według, których ustala się kolejność w grupie w trakcie eliminacji wstępnych oraz podczas turnieju finałowego nie uległy zmianie (są opisane w dziale poświęconym turniejowi z 2000 roku).
Podczas tych finałów mistrzostw Europy zadebiutowały dwie reprezentacje: Austria i Polska. Nie odnotowały sukcesu i
zakończyły przygodę z turniejem na fazie grupowej, która nie obfitowała w większe niespodzianki. Również Grecja
broniąca tytułu mistrza pożegnała się z turniejem w tej fazie przegrywając wszystkie trzy grupowe mecze.
Najtrudniejszą grupą była grupa C nazwana "grupą śmierci". O dwa premiowane miejsca walczyły trzy drużyny, które miały
już w swoim dorobku tytuł mistrza Europy: Francja, Włochy i Holandia. Najsłabszą z nich okazała się Francja, która
przegrała dwa i zremisowała jeden mecz. Po raz pierwszy w historii turnieju gospodarz (ani Austria ani Szwajcaria)
nie wyszedł z grupy (w 2000 roku Holandia awansowała z grupy a Belgia nie). Chorwacja, Holandia i Hiszpania zdobyły
komplet punktów w swoich grupach. W meczach ćwierćfinałowych Niemcy wyeliminowali wicemistrza Europy sprzed czterech lat, czyli Portugalię. Hiszpania wyeliminowała po rzutach karnych Włochów a Turcja Chorwację.
Niespodzianką tej fazy rozgrywek była porażka Holandii z Rosją, której trenerem był Holender Guus Hiddink.
W półfinałach Niemcy pokonały Turcję grającą w osłabionym składzie (trzon drużyny pauzował z powodu kontuzji lub kartek) a Hiszpania wysoko wygrała z Rosją. W finale do walki stanęła reprezentacja Niemiec - trzykrotnych mistrzów Europy oraz Hiszpanii, która tylko raz sięgnęła po ten tytuł i to dość dawno, bo w 1964 roku. Dla Niemców nieudane
były dwa wcześniejsze turnieje, kiedy to odpadali juz w fazie grupowej a dla Hiszpanów nieudany był poprzedni.
Dla Niemców był to już szósty mecz finałowy a dla Hiszpanów dopiero trzeci. Wszystko przemawiało na korzyść tych
pierwszych. I mimo, że częściej byli w posiadaniu piłki to jednak Hiszpania wygrała. Gol Fernando Terresa z 33 minuty
dał jej prowadzenie, którego nie oddała już do końca spotkania. Hiszpania po raz drugi zdobyła tytuł mistrza Europy i dołączyła do elitarnego klubu kilkukrotnych mistrzów (1.Niemcy 3 razy - 1972, 1980 i 1996; 2.Francja 2 razy - 1984
i 2000).
|
