Do zorganizowania pierwszego turnieju zgłosiło się 6 państw: Hiszpania, Holandia,
Szwecja, Węgry, Włochy i Urugwaj. 5 z nich wycofało swoje kandydatury na rzecz Urugwaju.
Głównie ze wględu na piłkarskie sukcesy Urugwaju (tytuł mistrza olimpijskiego
na olimpiadzie w 1924 i w 1928 roku). Drugim powodem była przypadająca w 1930 roku setna
rocznica odzyskania niepodległości przez Urugwaju i mistrzostwa miały uświetnić jej
obchody. Z tej okazji wybudowano nawet nowoczesny jak na tamte czasy stadion
mogący pomieścić 95.000 widzów, a nazwano go Estadio Centenario (Stadion Stulecia). Dnia
18 maja 1929 roku 18sty Kongres FIFA obradujący w Barcelonie zaakceptował takie
postawienie sprawy i przyznał Urugwajowi organizację pierwszych mistrzostw świata
w piłce nożnej. Urugwaj miał rok i dwa miesiące na przygotowania.
Jednak wybór Urugwaju nie była najlepszą decyzją. Europa była właśnie pogrążona w
kryzysie gospodarczym a podróż do Urugwaju wiązała się z wysokimi kosztami. Na dodatek
podróż statkiem z Europy do Urugwaju przez Atlantyk trwała kilka tygodni w jedną
stronę co było męczące dla zawodników i wiązało się nieobecnością najlepszych zawodników
w swoich klubach nawet przez dwa miesiące. Dlatego coraz więcej reprezentacji wycofywało
się z udziału. Doszło do tego, że na dwa miesiące przed rozpoczęciem turnieju żadna
europejska reprezentacja oficjalnie nie została zgłoszona. Powstała sytuacja postawiła
pod znakiem zapytania wieloletnie wysiłki FIFA dążącej do posiadania własnego turnieju.
Dopiero wspólna interwencja prezydenta FIFA Julesa Rimeta i urugwajskiego rządu, którzy
obiecali pokryć koszty podróży sprawiła, że cztery europejskie państwa zgłosiły swoje
reprezentacje.
FIFA zaprosiła do udziału w turnieju wszystkie zrzeszone w niej reprezentacje. Termin
składania zgłoszeń wyznaczono na 28 lutego 1930 roku. Jednak z powodu małej ilości
zgłoszeń przesunięto go na koniec maja. Ostatecznie zgłosiło się tylko trzynastu
uczestników. Zaledwie czterech z Europy - Belgia, Francja, Jugosławia i Rumunia; siedmiu
z Ameryki Południowej - Argentyna, Boliwia, Brazylia, Chile, Paragwaj, Peru i Urugwaj
oraz dwóch z Ameryki Północnej - Meksyk i USA. Zainteresowanie nową imprezą piłkarską
było mniejsze niż się spodziewano (liczono na conajmniej 30 uczestników) i nie było
konieczności rozgrywania eliminacji wstępnych. Jak dotąd był to jedyny turniej bez
eliminacji. Urugwajczycy byli zawiedzeni postawą europejczyków. Nie dość, że przysłali
tylko cztery ekipy to brakowało wśród nich tych najlepszych jak Anglia, Szkocja czy Włochy.
W pierwszej fazie turnieju 13 finalistów podzielono na 4 grupy. Losowanie tych grup
odbyło się w biurze FIFA w stolicy Urugwaju, Montevideo, 10 lipca 1930 roku, czyli
zaledwie trzy dni przed pierwszym turniejowym gwizdkiem. Wśród 13 ekip 4 to drużyny
rozstawione (najsilniejsze zespoły, faworyci), które rozmieszczono po jednej w każdej
grupie. Drużyny te to: Argentyna, Brazylia, Urugwaj i USA. O tym, które zespoły
zyskały miano rozstawionych zadecydował Komitet Organizacyjny FIFA (FIFA Organising
Committee).
Zwycięzcy grup awansowali do fazy drugiej, którą rozgrywano systemem KO
(knock-out, czyli przegrywający odpada). Wszystkie mecze rozegrano w stolicy Urugwaju,
Montevideo, na trzech stadionach. Meczu o trzecie miejsce nie rozgrywano.
Wielki finał odbył się 30 lipca 1930 roku. Urugwaj stanął na wysokości zadania i został
pierwszym mistrzem świata. Z okazji tego historycznego wydarzenia dzień 31 lipca
ogłoszono w Urugwaju świętem narodowym.
Trofeum dla mistrza turnieju była ufundowana przez FIFA statuetka nosząca nazwę
"Victory" potocznie nazywana Pucharem Świata (World Cup) lub Złotą Nike (The Golden
Nike), ponieważ była wykonana ze złota i przedstawiała Nike z Samotraki, grecką boginię
zwycięstwa (więcej na temat trofeum w dziale Mundial w pigułce -> Trofeum).
|
