Do zorganizowania trzeciego turnieju zgłosiły się: Francja, Argentyna i Niemcy. Wyboru
gospodarza dokonano podczas 23go Kongresu FIFA obradującego w Berlinie w dniach 13-14
sierpnia 1936 roku. W wyniku anonimowego głosowania Francja wygrała już w pierwszej
turze, zdobywając więcej niż połowę głosów (Francja 19 głosów, Argentyna 4 głosy, Niemcy
żadnego głosu). FIFA wybrała Francję na organizatora z kilku powód. Pierwszym powodem
był przewodniczący FIFA, Francuz Jules Rimet, człowiek który przyczynił się do
stworzenia mistrzostw świata w piłce nożnej. Chciano mu w ten sposób za to podziękować.
Drugą przyczyną była nadciągająca nad Europę wojna. FIFA nie chciała dopuścić, żeby to
międzynarodowe wydarzenie sportowe zostało wykorzystane do celów politycznych, jak
mundial we Włoszech w 1934 roku czy olimpiada w Niemczech w 1936 roku.
Trzecią rzeczą, którą kierowała się FIFA było to, iż większość zrzeszonych w niej
federacji piłkarskich pochodziło z Europy. I dlatego trzeci mundial postanowiono
zorganizować w Europie, żeby jak najwięcej reprezentacji mogło wziąć w nim udział. Nie
chciano powtórki z Urugwaju z 1930 roku kiedy to wiele reprezentacji zrezygnowało z
udziału w turnieju ze względu na wielką odległość. Wywołało to wielkie niezadowolenie
Argentyny, w tamtym czasie jednej z najsilniejszych drużyn świata, która
wierzyła, że to ona zostanie organizatorem. W wyniku tego niezadowolenia Argentyna
zrezygnowała z udziału w turnieju. Francja miała rok i dziesięć miesięcy na przygotowania.
Od tego turnieju zarówno gospodarz imprezy jak i obrońca tytułu mistrzowskiego startują
w finałach bez udziału w eliminacjach. Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 15
lutego 1937 roku. Zgłosiło się 37 reprezentacji. Europie przyznano 13 miejsc, Amerykom 2
miejsca, Azja i Afryka otrzymały wspólnie 1 miejsce a Australia i Oceania nie brały
udziału w turnieju. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 14 marca 1937 roku w Paryżu.
Do finałów zakwalifikowało się 16 ekip ale do Francji przyjechało tylko 15, ponieważ
Austria po wcieleniu do Rzeszy Niemieckiej 12 marca 1938 roku nie mogła wziąć udziału w
mistrzostwach jako samodzielna reprezentacja (jednak kilku czołowych austriackich
zawodników wystąpiło w barwach niemieckich). Miejsce zwolnione przez Austrię FIFA
zaoferowała reprezentacji Anglii. Jednak Anglicy odrzucili propozycję wystąpienia w
finałach. W związku z tym jeden z finalistów przechodził do drugiej rundy bez
rozgrywania meczu i tymi szczęściarzami okazali się Szwedzi.
Cały turniej rozgrywano systemem KO (knock-out, czyli przegrywający odpada). W pierwszej
fazie 14 finalistów podzielono na 7 par (Szwecja awansowała do drugiej fazy bez gry w
pierwszej). W każdej parze znajdowała się jedna drużyna rozstawiona (faworyt). Komitet
Organizacyjny FIFA (FIFA Organising Committee) postanowił, że będą to: Brazylia,
Czechosłowacja, Francja, Kuba, Niemcy, Węgry, Włochy plus Szwecja. Losowanie par odbyło
się w Paryżu w siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych dnia 5 marca 1938 roku, a
więc 2 miesiące przed turniejem. Jeśli mecz nie został rozstrzygnięty ani w
regulaminowym czasie gry ani w dogrywce powtarzano go.
W tych rozgrywkach zadebiutowała
reprezentacja Polski. Jednak jej pierwszy turniejowy występ nie należał do udanych. Po
zaciętym, trwającym 120 minut i obfitującym w 11 goli meczu, Polacy ulegli Brazylii i
odpadli z dalszych gier. Polski napastnik Ernest Wilimowski na trwałe wpisał się do
historii mundialu jako pierwszy zawodnik, który strzelił 4 gole w jednym meczu.
W wielkim finale obrońcy tytułu, Włosi, spotkali się z Węgrami i wygrali. Obronili tytuł
mistrza świata na następne 4 lata. Jednak II wojna światowa spowodowała, że tytuł ten
zatrzymali na dłużej, gdyż wskutek wojny nastąpiła aż 12-letnia przerwa
w rozgrywkach o Puchar Świata. Kolejne, czwarte, mistrzostwa rozegrano dopiero w 1950 roku.
Francuzi zorganizowali mistrzostwa na jeszcze szerszą skalę niż Włosi. Mecze rozgrywano
na dziesięciu stadionach w dziewięciu miastach. Dochód z tej imprezy wyniósł ponad 150
tysięcy dolarów.
|
