Z powodu wybuchu wojny odwołano rozgrywki o Puchar Świata w latach 1942 i 1946. Na
pierwszym powojennym a 25tym już z koleji Kongresie FIFA obradującym w Luksemburgu w
dniach 25-27 lipca 1946 roku postanowiono zorganizować kolejny turniej najszybciej
jak to bedzie możliwe. Początkowo ustalono, że czwarty turniej rozegrany zostanie juz w
1949 roku. Jednak FIFA napotkała na poważny problem. Europa leżała w gruzach. Sytuacja
polityczna i ekonomiczna sprawiła, że państwa europejskie nie były zainteresowane
udziałem ani tym bardziej organizacją mistrzostw. Rozgrywki były zagrożone jednak
sytuację uratowała Brazylia, która zgłosiła się na ochotnika i zgodziła się być
gospodarzem turnieju (pierwotnie Brazylia chciała zostać organizatorem w 1942 roku).
Przyjęto tą ofertę z radością, ponieważ był to jedyny i na dodatek najlepszy kandydat.
Tak więc 25ty Kongres FIFA obradujący w Luksemburgu w dniach 25-27 lipca 1946 roku
przyznał Brazylii prawo do zorganizowania czwartego turnieju, którego datę przesunięto
na rok 1950. Brazylia nie została dotknięta skutkami wojny, wiec posiadała gotowe
zaplecze sportowe a na dodatek była wtedy mistrzem Ameryki Południowej i zainteresowanie
piłką nożna w tym kraju osiągało poziom fanatyzmu. FIFA była pewna, że Brazylijczycy
staną na wysokości zadania i zorganizują prawdziwy piłkarski karnawał a Brazylijczycy
byli pewni, że to oni zostaną kolejnymi mistrzami świata i z tej okazji wybudowali w Rio
de Janeiro największy stadion świata - Estadio Maracana - prawdziwą świątynię futbolu
mogącą pomieścić 200 tysięcy widzów. Mając już gospodarza turnieju FIFA stanęła przed
kolejnym zadaniem. Musiała przekonać kraje, żeby wysłały swoje reprezentacje do
Brazylii. Zaczęto od Włoch, aktualnego mistrza świata, posiadającego tytuł już od
12 lat. Brazylia miała 4 lata na przygotowania.
Na tym samym Kongresie FIFA w Luksemburgu z okazji 25-lecia sprawowania funkcji
przewodniczącego FIFA przez Julesa Rimeta w uznaniu jego zasług w stworzeniu i
organizacji mistrzostw świata oraz w uznaniu jego wkładu w rozwój futbolu na całym
świecie rozgrywki o Puchar Świata przemianowano na rozgrywki o Puchar Julesa Rimeta
a trofeum przemianowano na Puchar Julesa Rimeta.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 31 grudnia 1948 roku. Zgłosiły się 34
reprezentacje (z powodów politycznych nie zgłosiła się żadna drużyna z Europy
Wschodniej). Brazylia jako gospodarz turnieju i Włochy jako obrońcy tytułu nie
musiały brać udziału w eliminacjach. Europie przyznano 7 miejsc, Amerykom 6 miejsc, Azja
i Afryka otrzymały wspólnie 1 miejsce a Australia i Oceania nie brały udziału w
turnieju. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 15 stycznia 1949 roku
w Genewie. Troje finalistów: Szkocja, Turcja, Indie - wycofało się z udziału w turnieju.
Miejsce Szkocji FIFA zaproponowała Francji. Francja przyjęła propozycję wyjazdu do
Brazylii jednak wycofała się z niej kiedy otrzymała grafik meczy finałowych, z którego
wynikało, że stadiony, na których miałaby rozgrywac swoje mecze dzieli
odległość kilku tysięcy kilometrów. Miejsce Turcji FIFA zaproponowała Portugalii, która
nie przyjęła propozycji. Ponieważ dwie poprzednie propozycje FIFA zostały odrzucone,
miejsca zwolnionego przez Indie nie zaproponowano nikomu. W związku z tym
turniej uszczuplił się o trzech finalistów. Mimo to zachowano wcześniej ustalone
rozstawienie grup co skutkowało tym, że grupa A i B złożone były z czterech drużyn,
grupa C z trzech a grupa D tylko z dwóch. Takie rozstawienie oraz duże odległości
między stadionami (liczone w tysiącach kilometrów) miały znaczący wpływ na formę
piłkarzy i wynik turnieju.
Od tego turnieju powrócono do rywalizacji grupowej w pierwszej fazie rozgrywek. 13
finalistów podzielono na cztery grupy. Losowanie grup odbyło się w Rio de Janeiro w
siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych w dniu 22 maja 1950 roku, a więc
miesiąc przed mistrzostwami. Wśród 13 ekip 4 to drużyny rozstawione (najsilniejsze
zespoły, faworyci), które rozmieszczono po jednej w każdej grupie. Komitet Organizacyjny
FIFA (FIFA Organising Committee) postanowił, że będą to Brazylia (gospodarz), Włochy
(obrońca tytułu), Anglia i Urugwaj. Zwycięzcy grup awansowali do rundy finałowej.
Obrońcy
tytułu, Włosi, nie wyszli z grupy. W 1949 roku w katastrofie lotniczej zginęło 19
zawodnikow AC Turyn stanowiących trzon ówczesnej reprezentacji narodowej Włoch.
W związku z tym Włosi wystawili bardzo słaby skład na turniej (i wysłali swoją ekipę
statkiem). Układ w grupie finałowej był końcowym wynikiem rozgrywek. Był to jedyny taki
przypadek w historii turnieju kiedy nie rozgrywano typowego meczu finałowego. Urugwaj
miał do rozegrania w grupie tylko jeden mecz ze słabą Boliwią aby awansować do
finału a Brazylia pięć meczy z sześciu rozgrywała w Rio de Janeiro, więc zawodnicy nie
tracili sił na podróże między stadionami często odległymi od siebie o tysiące
kilometrów. Obie drużyny zachowały najwięcej sił i między sobą rozstrzygnęły kto
zostanie mistrzem.
W ostatnim decydującym meczu na oczach 200 tysięcy widzów Brazylia doznała klęski.
Wystarczał jej tylko remis do sięgnięcia po Puchar Świata a uległa Urugwajowi 1:2. 200
tysięcy widzów zasiadających na trybunach Estadio Maracana zamarło z przerażenia i nie
dowierzenia. Urugwaj po raz drugi zdobył tytuł mistrza świata. Duży wpływ na grę
Brazylijczyków miała wywierana na nich presja przez prasę i polityków. Już przed
rozstrzygającym meczem wszyscy i wszędzie rozgłaszali nieuniknione zwycięstwo Brazylii.
Zainteresowanie futbolem i turniejem w Brazylii było ogromne. Średnia widzów na mecz
była dwa razy wyższa niż podczas trzech poprzednich rozgrywek o Puchar Świata. Także
dochód z imprezy przewyższał wszystkie poprzednie, gdyż oszacowano go na 2
miliony USD.
|
