O organizację siódmego turnieju ubiegały się 3 kraje: Argentyna, Chile i RFN. Zgodnie z
wprowadzoną na 27mym Kongresie FIFA w Rio de Janeiro w 1950 roku zasadą "raz w Europie,
raz w Ameryce" rozgrywki o Puchar Świata po 12 latach ponownie miały zagościć w Ameryce.
W związku z tym RFN wycofało swoją kandydaturę. Wyboru gospodarza dokonano podczas 30go
Kongresu FIFA obradującego w Lizbonie w dniach 9-10 czerwca 1956 roku. W wyniku
głosowania Chile wygrało już w pierwszej turze, zdobywając więcej niż połowę głosów
(Chile 32 głosy a Argentyna 11 głosów). Była to zasługa prezesa chilijskiej federacji
piłkarskiej Carlosa Dittborna. Zebral on fundusze na organizację turnieju i przekonał
FIFA, że Chile mimo, iż jest biednym krajem to jest w stanie zorganizować i
przeprowadzić tak poważną imprezę sportową. Kiedy przygotowania szły pełną parą, w dniu
święta narodowego 21 maja 1960 roku, Chile nawiedziło największe trzęsienie ziemii XX
wieku. Osiągnęło 9,5 stopnia w skali Richtera i pochłonęło około 5000 ofiar. Mimo
ogromnych zniszczeń Chile nie wycofało się z organizacji turnieju a przewodniczący Komitetu
Organizacyjnego Carlos Dittborn zapewniał, że Chile będzie gotowe na czas. W
błyskawicznym tempie odbudowano stadiony i całe niezbędne do przeprowadzenia mistrzostw
zaplecze. Turniej wystartował planowo i przebiegł sprawnie jednak jego twórca,
Carlos Dittborn, nie ujrzał swojego dzieła. Zmarł na zawał serca kilka tygodni przed
rozpoczęciem turnieju. Ku jego pamięci stadion w Arica jednym z czterech, na
których toczono walkę o Puchar Świata nazwano jego imieniem. Chile miało 6 lat na
przygotowania.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 15 grudnia 1959 roku. Zgłosiło się 56
reprezentacji. Chile jako gospodarz i Brazylia jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 28 lutego
1960 roku w Bazylei. Strefie UEFA przyznano 8 miejsc bezpośrednich i 2 pośrednie,
strefie CONMEBOL przyznano 5 miejsc bezpośrednich i 1 pośrednie, a strefy CONCACAF, AFC
i CAF otrzymyły po 1 miejscu pośrednim każda, natomiast Australia i Oceania nie powołały
jeszcze swojej federacji kontynentalnej (OFC powstała dopiero w listopadzie 1966 roku) i
nie brały udziału w turnieju.
System rozgrywek finałowych był zbliżony do tego sprzed 4 lat. W pierwszej fazie
polegającej na rywalizacji grupowej 16 finalistów podzielono na 4 grupy. W każdej grupie
znalazła się jedna drużyna rozstawiona (faworyt). Komitet Organizacyjny FIFA (FIFA
Organising Committee) postanowił, że w skład drużyn rozstawionych wejdą: Anglia,
Brazylia, Urugwaj i Włochy. Losowanie grup odbyło się 18 stycznia 1962 roku w
Santiago w Hotelu "Carrera". Dwie najlepsze drużyny z każdej grupy przechodziły do
następnej fazy. Podczas poprzednich turniejów jeśli drużyny zajmujące miejsce drugie i
trzecie uzyskały taką samą liczbę punktów to o dalszym awansie decydował mecz barażowy.
Dochodziło wtedy do kuriozalnych sytuacji, że z grupy wychodziły zespoły z gorszym
bilansem bramek a odpadały te z lepszym. Dlatego też od tej edycji rozgrywek o Puchar
Świata zrezygnowano z meczy barażowych. Jeśli w grupie drużyny miały po tyle samo
punktów to o kolejności w tabeli decydować miała jedynie średnia goli (bramki zdobyte
podzielone przez bramki stracone). Fazy pozagrupowe rozgrywano systemem KO (knock-out,
czyli przegrywający odpada).
Faworytów do tytułu mistrzowskiego było kilku. Brazylia - aktualny mistrz świata, ZSRR -
aktualny mistrz Europy, Anglia, Urugwaj, Hiszpania i Włochy. Niespodzianką turnieju była
reprezentacji Czechosłowacji. Rewelacyjna gra doprowadziła Czechosłowaków do wielkiego
finału, gdzie zmierzyli się z obrońcą tytułu. Po przeciętnym meczu Brazylia wygrała z
Czechosłowacją i obroniła tytuł. Po raz drugi z rzędu została mistrzem świata.
Ze względu na okoliczności mecze rozgrywano tylko na czterech stadionach. Jednak nie
ostudziło to zapału piłkarzy. Gra często była brutalna, zdarzały się złamania nóg a
sędziowie musieli usuwać piłkarzy z boiska. Ta niezdrowa atmosfera osiągnęła
kulminację w meczu Chile - Włochy, zwanym "bitwą o Santiago". Włoscy dziennikarze pisali
niepochlebne artykuły o Chile. Piłkarze obu tych drużyn pobili się już przed
rozpoczęciem meczu w tunelu prowadzącym na boisko a w trakcie gry nie żałowali
sobie fauli (dwóch włoskich zawodników usunięto z boiska). Skończyło się na tym, że
drużyna włoska potrzebowała eskorty policyjnej, żeby bezpiecznie opuścić stadion. Z
organizacyjnego punktu widzenia Chile stanęło na wysokości zadania i turniej
przebiegł sprawnie a dochód z imprezy oszacowano na około 3,8 miliona USD.
|
