Do organizowania ósmego turnieju zgłosiły się się 3 kraje: Anglia, Hiszpania i RFN.
Jednak Hiszpania wycofała swoją kandydaturę. Na 32gim Kongresie FIFA obradującym w
Rzymie w dniach 22-23 sierpnia 1960 roku wybrano gospodarza w drodze głosowania. Anglia
otrzymała 34 głosy a RFN 27 głosów. Przyznając turniej Anglikom chciano w ten sposób
uczcić setną rocznicę powstania Angielskiego Związku Piłki Nożnej (The Football
Association), który był pierwszym związkiem piłkarskim na świecie i został
założony 26 października 1863 roku. Anglicy mieli 6 lat na przygotowania.
W 1966 roku trofeum przyjechało do Anglii i zostało zaprezentowane na publicznej
wystawie w Londynie w Westminster Central Hall. Dnia 20 marca 1966 roku, niecałe cztery
miesiące przed rozpocząciem turnieju, doszło do skandalicznego wydarzenia.
Puchar Świata (Złota Nike) został skradziony z tej wystawy. Władze angielskie zatrudniły
do poszukiwań najlepszych detektywów ze Scotland Yardu. Statuetki szukała praktycznie
cała Anglia i po tygodniu poszukiwań odnaleziono ją zawinięta w gazetę i wciśnięta w
żywopłot jakiegoś ogrodu na przedmieściach Upper Norwood w południowym Londynie.
Szczęśliwym znalazcą okazał się..... kundelek o imieniu Pickles, który ją tam wywąchał.
Zanim odnaleziono trofeum angielska federacja piłkarska postarała się o replikę Pucharu
Świata na wypadek gdyby nie odnaleziono oryginału. Owa replika znajduje
się na wystawie w Narodowym Muzeum Futbolu w Preston.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 15 grudnia 1963 roku. Zgłosiły się 74
reprezentacje. Anglia jako gospodarz i Brazylia jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 31 stycznia
1964 roku w Zurychu. Strefie UEFA przyznano 10 miejsc, strefie CONMEBOL przyznano 4
miejsca, strefie CONCACAF przyznano 1 miejsce, strefom CAF i AFC przyznano łącznie 1
miejsce, czyli po 0,5 miejsca dla każdej z tych stref. Wywołało to olbrzymie
niezadowolenie na Czarnym Lądzie. Wszystkie zespoły z Afryki wycofały się z turnieju w
wyrazie protestu na niesprawiedliwy podział miejsc. Australia i Oceania nie powołały
jeszcze swojej federacji kontynentalnej (OFC powstała dopiero w listopadzie 1966 roku).
Drużyny z tej części świata brały udział w eliminacjach w ramach azjatyckiej strefy AFC.
System rozgrywek finałowych był taki sam jak 4 lata wcześniej. W pierwszej fazie
polegającej na rywalizacji grupowej 16 finalistów podzielono na 4 grupy. W każdej grupie
znalazła się jedna drużyna rozstawiona (faworyt). Komitet Organizacyjny FIFA (FIFA
Organising Committee) postanowił, że w skład drużyn rozstawionych wejdą: Anglia (gospodarz), Brazylia (obrońca tytułu), RFN i Włochy. Losowanie tych
grup odbyło się 6 stycznia 1966 roku w Londynie w Hotelu "Royal Garden"
i było to pierwsze losowanie w historii turnieju transmitowane na żywo w telewizji. Dwie
najlepsze drużyny z każdej grupy przechodziły do następnej fazy. Jeśli w grupie drużyny
uzyskały po tyle samo punktów to o kolejności w tabeli decydowała średnia goli
wyliczana według bardzo prostego wzoru: liczbę goli zdobytych dzielono przez liczbę goli
straconych. Fazy pozagrupowe rozgrywano systemem KO (knock-out, czyli przegrywający
odpada). Jeśli mecz nie został rozstrzygnięty w regulaminowym czasie gry zarządzano
dogrywkę. Co też miało miejsce w meczu finałowym.
Faworytów do tytułu było kilku. Brazylia - aktualny mistrz świata, Anglia, Włochy, RFN.
Jednak Brazylia nie sprostała oczekiwaniom i nie wyszła nawet z grupy. Największą
sensacją turnieju była nikomu nieznana reprezentacja Korei Północnej. W rozgrywkach
grupowych pokonała reprezentację Włoch i dzięki temu weszła do ćwierćfinału a Włosi
wrócili do domu. Anglicy, którzy uważali się za twórców współczesnej piłki nożnej
włączyli się do rozgrywek o Puchar Świata dość późno, bo dopiero w 1950 roku. Ich
wcześniejsze cztery występy nie mogły być uznane za udane. Dwa razy zakończyli przygodę
z turniejem na rozgrywkach grupowych a dwa razy w ćwierćfinale. Teraz mieli ogromny
apetyt na tytuł mistrza świata i mieli kilka atutów: grali na własnym
podwórku, mieli silny zespół oraz korzystny dla nich układ gier. I między innymi dzięki
tym atutom dotarli do wielkiego finału, w którym zmierzyli się z reprezentacją RFN. Po
dogrywce wygrali i dołączyli do klubu mistrzów świata jaka piąta drużyna z tym tytułem.
Puchar Świata kapitan angielskiej drużyny, Bobby Moore, odebrał z rąk królowej Elżbiety
II. Wszyscy piłkarze wchodzący w skład mistrzowskiej reprezentacji uhonorowani zostali
szlacheckim tytułem "baronet" a trener, Alf Ramsey, uhonorowany został szlacheckim
tytułem "sir".
Nowością zapoczątkowaną w Anglii była maskotka turnieju. I do chwili obecnej każdy
gospodarz imprezy prezentuje swoją własną. Maskotką Anglików został oczywiście lew,
symbol Wielkiej Brytanii. Na imię mu było Willie i nosił koszulkę z flagą Wielkiej
Brytanii a na piersi miał wypisane drukowanymi literami "WORLD CUP" ("PUCHAR ŚWIATA").
Oficjalnie na Wyspach turniej uznano za bardzo udany zarówno z piłkarskiego jak i
finansowego punktu widzenia (dochód z imprezy oszacowano na około 4,35 miliona USD).
|
