Dziesiąty turniej wypadał w Europie. Swoje kandydatury na gospodarza wysunęła Hiszpania
i RFN. Już na Kongresie FIFA w Tokio w 1964 roku Niemcom przyznano wstępną gwarancję na
organizację mundialu w 1974 roku. W związku z tym Hiszpania wycofała swoją kandydaturę
na rzecz Niemiec w zamian za co otrzymała prawo do organizacji turnieju w 1982 roku.
35ty Kongres FIFA obradujący w Londynie w dniu 6 lipca 1966 roku przyznał RFN
organizację turnieju w 1974 roku a Hiszpanii w 1982 roku. Takie rozwiązanie podyktowane
było też względami praktycznymi. Niemcy miały gościć olimpiadę w 1972 roku i
miałyby już gotowe zaplecze sportowe do przeprowadzenia turnieju piłkarskiego w 1974
roku. Niemcy mieli 8 lat na przygotowania.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 30 czerwca 1971 roku. Zgłosiło się 99
reprezentacji. RFN jako gospodarz i Brazylia jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 17 lipca 1971
roku w Dusseldofrie. Największą sensacją eliminacji było wyeliminowanie z turnieju
Anglików przez reprezentację Polski, dzięki skutecznej obronie oraz niesamowitym
wyczynom bramkarza Jana Tomaszewskiego. Strefie UEFA przyznano 9 miejsc bezpośrednich i
1 miejsce pośrednie, strefie CONMEBOL przyznano 3 miejsca bezpośrednie i 1 miejsce
pośrednie, strefy CAF i CONCACAF otrzymały po 1 miejscu bezpośrednim każda, natomiast
strefy AFC i OFC otrzymały wspólnie 1 miejsce i razem przeprowadzały eliminacje.
Jeszcze przed mistrzostwami, w styczniu 1974 roku, obradował 39ty Kongres FIFA. Wybrano
na nim nowego przewodniczącego. Po 13 latach stanowisko to opuścił Anglik sir Stanley
Rous a jego miejsce zajął Brazylijczyk Joao Havelange. Po raz pierwszy w historii FIFA
przewodniczącym został ktoś spoza Europy. Zmieniono tez system rozgrywek finałowych,
który po modyfikacji wyglądał następująco. W pierwszej fazie polegającej na rywalizacji
grupowej 16 finalistów podzielono na 4 grupy. W każdej grupie znalazła się jedna drużyna
rozstawiona (faworyt). Komitet Organizacyjny FIFA (FIFA Organising Committee) postanowił,
że w skład drużyn rozstawionych wejdą: RFN (gospodarz), Brazylia (obrońca tytułu),
Urugwaj i Włochy. Losowanie grup odbyło się 5 stycznia
1974 roku w siedzibie Radio Hessen we Frankfurcie. Dwie najlepsze drużyny z każdej
grupy przechodziły do następnej fazy, w której ponownie zostały podzielone na 2 grupy.
Zwycięzcy grup drugiej fazy spotykali się w meczu finałowym i walczyli o Puchar Świata a
drużyny z drugich miejsc spotkały się w meczu o 3 miejsce. Podobnie jak przed czterema
laty jeśli drużyny zdobyły taka samą liczbę punktów to o kolejności w grupie decydowała
różnica bramek wyliczana według bardzo prostego wzoru: liczba goli zdobytych minus
liczba goli straconych. Jeśli drużyny uzyskały taką samą liczbę punktów i taką samą różnicę bramek to o kolejności decydowała liczba bramek strzelonych.
Największym faworytem do tytułu była reprezentacja gospodarzy, która w 1972 roku zdobyła
tytuł mistrza Europy. Poza Niemcami liczyła się też Brazylia, Argentyna, Włosi i
Urugwaj. Brazylia - obrońca tytułu rozczarowała i ostatecznie zajęła czwarte miejsce.
Włosi, wicemistrzowie, również rozczarowali i nie zakwalifikowali się nawet do drugiej
rundy. Największą niespodziankę sprawiły reprezentacje Polski i Holandii. Polska mimo
zdobycia złotego medalu na piłkarskim turnieju olimpijskim w Monachium w 1972 roku nie
należała do grona faworytów. Jednak pod wodzą trenera Kazimierza Górskiego Polacy
najpierw pokonali Anglię w eliminacjach a następnie już w turnieju ograli takie potęgi jak
Włochy, Argentyna i trzykrotny mistrz świata Brazylia. Ostatecznie "biało-czerwoni"
zajęli trzecie miejsce. W wielkim finale spotkały się reprezentacje RFN i Holandii.
"Pomarańczowi" pierwsi zdobyli bramkę i cofnęli się do defensywy, żeby bronić wyniku.
Niestety nieskutecznie. Niemcy przełamali obronę i zdobyli swój drugi tytuł mistrza
świata. Był to pierwszy przypadek kiedy jedna drużyna w tym samym czasie posiadała dwa
tytuły, mistrza Europy i mistrza świata. Jako druga wyczyn ten powtórzyła Francja
zdobywając mistrzostwo świata w 1998 roku i mistrzostwo Europy w 2000 roku.
Po oddaniu Złotej Nike Brazylijczykom na własność cztery lata wcześniej FIFA ufundowała
nowe trofeum dla zwyciężcy, które nazwano analogicznie do turnieju, czyli FIFA World Cup
Trophy (Puchar Świata FIFA). W wyniku przeprowadzonego konkursu wygrał
projekt włoskiego rzeźbiarza Silvio Gazzanigiego. Nowy puchar przedstawia dwóch piłkarzy
z rękami uniesionymi wysoko w geście zwycięstwa i podtrzymujących zarazem kulę ziemską.
Waży 6,2 kg, ma 36 centymetrów wysokości i zrobiony jest z 18-karatowego
złota a przy podstawie ma dwie obręcze z malachitu, między którymi wygrawerowano napis
"FIFA WORLD CUP" (więcej na temat trofeum w dziale Mundial w pigułce -> Trofeum).
Turniej przebiegał w innej atmosferze niż wszystkie wcześniejsze. Gospodarze zmuszeni
byli zastosować szczególne środki bezpieczeństwa. Wszyscy pamiętali masakrę z olimpiady
w Monachium w 1972 roku kiedy to terroryści zamordowali jedenastu Izraelskich
sportowców. Również pogoda nie dopisywała. Cztery lata wcześniej piłkarze walczyli o
mistrzostwo w wyczerpujących upałach Meksyku a teraz w Niemczech przyszło im się zmagać
z ulewnymi deszczami. Obfite deszcze i boiska przypominające kałuże nie pozwalały
rozwinąć im pełni swoich możliwości. Mecze rozgrywano na stadionach dziewięciu miast.
Maskotką turnieju byli dwaj chłopcy o imionach Tip i Tap ubrani w stroje przypominające
stroje piłkarskie reprezentacji RFN. Jeden miał na koszulce napis "WM" (od niemieckiego
słowa Weltmeisterschaft, czyli mistrzostwa świata) a drugi numer 74 (czyli rok).
Nagrody FIFA Fair Play Trophy nie przyznano, ponieważ żadna reprezentacja się do niej
nie kwalifikowała. Oficjalną piłką mistrzostw była piłka Telstar-Durlast niemieckiej
firmy Adidas. Dla Niemców turniej był bardzo udany zarówno z piłkarskiego jak i
finansowego punktu widzenia. Dochód z imprezy osiągnął zawrotną jak na tamte czasy kwotę
blisko 20 milionów USD.
|
