Do zorganizowania jedenastego turnieju zgłosili się Ci sami kandydaci co do
zorganizowania dziewiątego turnieju, czyli Argentyna i Meksyk. Jednak Meksyk miał już
przyznaną organizację turnieju w 1970 roku, więc wycofał swoja kandydaturę. W związku
z tym 35ty Kongres FIFA obradujący w Londynie w dniu 6 lipca 1966 roku przyznał prawo
do zorganizowania turnieju Argentynie. Było to ukoronowanie starań Argentyny o
goszczenie mistrzostw. Po raz pierwszy wysunęła swoją kandydaturę na gospodarza
imprezy w 1938 roku jednak FIFA odrzuciła wtedy tą kandydaturę. Wywołało to duże
niezadowolenie i doprowadziło do skłócenia federacji argentyńskiej z FIFA. W efekcie
Argentyna nie wzięła udziału w turnieju w 1938, 1950 i 1954 roku. Do walki o Puchar
Świata wróciła w 1958 roku. Ponownie wysunęła swoja kandydaturę na gospodarza w 1962
roku jednak przegrała z Chile a następnie w 1970 roku, gdzie ponownie przegrała, tym
razem z Meksykiem. Jak łatwo policzyć Argentyna miała aż 12 lat na przygotowania.
24 marca 1976 junta wojskowa pod dowództwem generała Jorge Videla dokonała zamachu
stanu i obaliła prezydenta Izabelę Peron. Dwa dni po przewrocie wojskowym generał
Videla został prezydentem Argentyny. Pod jego rządami wojsko miało prawo aresztować,
torturować a nawet zabijać politycznych przeciwników oraz osoby podejrzane o
terroryzm. Nikt nie przestrzegał praw człowieka i w kraju zapanował terror. Zginęły i
"zaginęły" tysiące ludzi. Wśród nich również przewodniczący Komitetu Organizacyjnego
Pucharu Świata. Sytuacja polityczna w Argentynie spowodowała, że rozgorzała
międzynarodowa dyskusja na temat mistrzostw. Państwa, których reprezentacje
zakwalifikowały się do turnieju zastanawiały się czy powinny go zbojkotować w wyrazie
protestu przeciwko łamaniu praw człowieka przez reżim Videla a także z obawy o
bezpieczeństwo swoich piłkarzy. W odpowiedzi rządząca Argentyną junta wojskowa
zagwarantowała bezpieczny przebieg rozgrywek. Komisje FIFA często odwiedzały
miasta i stadiony, na których miały się odbywać mecze turniejowe. Ostatecznie
odsunięto kwestie polityczne na bok i turniej wystartował w pełnym 16 zespołowym
składzie.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 31 sierpnia 1975 roku. Zgłosiło się 107
reprezentacji. Argentyna jako gospodarz i RFN jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 19 listopada
1975 roku. Strefie UEFA przyznano 9 miejsc bezpośrednich i 1 miejsce pośrednie,
strefie CONMEBOL przyznano 3 miejsca bezpośrednie i 1 miejsce pośrednie, strefy CAF i
CONCACAF otrzymały po 1 miejscu bezpośrednim każda, natomiast strefy AFC i OFC
otrzymały wspólnie 1 miejsce i razem przeprowadzały eliminacje.
Rozgrywki finałowe przeprowadzono w takim samym systemie jak przed czterema laty. W
pierwszej fazie polegającej na rywalizacji grupowej 16 finalistów podzielono na 4
grupy. Komitet Organizacyjny FIFA (FIFA Organising Committee) wyłonił 5 drużyn rozstawionych (faworyci) i były to: Argentyna (gospodarz), RFN (obrońca tytułu),
Brazylia, Holandia i Włochy.
Losowanie grup odbyło się 14 stycznia 1978 roku w Teatrze "San Martin"
w Buenos Aires. Dwie najlepsze drużyny z każdej grupy przechodziły do następnej fazy,
w której ponownie zostały podzielone na 2 grupy. Zwycięzcy grup drugiej fazy spotykali
się w meczu finałowym i walczyli o Puchar Świata a drużyny z drugich miejsc
spotkały się w meczu o 3 miejsce. Jeśli drużyny zdobyły taka samą liczbę punktów to o
kolejności w grupie decydowała różnica bramek wyliczana według bardzo prostego wzoru:
liczba goli zdobytych minus liczba goli straconych. Jeśli drużyny uzyskały taką samą liczbę punktów i taką samą różnicę bramek to o kolejności decydowała liczba bramek strzelonych. Do regulaminu rozgrywek
wprowadzono nowość a mianowicie serię rzutów karnych jako nowy sposób rozstrzygania
meczy faz pozagrupowych (ćwierćfinał, półfinał, finał). Jednak tak się złożyło, że
mecz o 3 miejsce i mecz finałowy rozstały rozstrzygnięte w regulaminowym czasie gry
bądź też w dogrywce. W związku z tym po raz pierwszy zastosowano rzuty karne jako
rozstrzygnięcie meczu na turnieju cztery lata później.
W pierwszej fazie rozgrywek finałowych faworyci nie błyszczeli. Argentyna, RFN,
Brazylia i Holandia awansowały do drugiej rundy z drugich miejsc w grupie. Niemcy
odpadli w drugiej fazie i nie zdołali obronić tytułu. Holandia, wicemistrz sprzed
czterech lat, stanęła przed kolejną szansą zdobycia tytułu. W wielkim finale, podobnie
jak cztery lata wcześniej, spotkała się z reprezentacją gospodarzy i podobnie jak
cztery lata wcześniej przegrała. Kolejnym, szóstym, mistrzem świata została Argentyna.
Pomimo sytuacji panującej w Argentynie turniej przebiegł w bezpiecznej i spokojnej
atmosferze bez żadnych ekscesów. Mecze rozgrywano na 6 stadionach. W Argentynie padła
tysięczna bramka w historii turnieju. Strzelił ją Holender Rob Rensenbrink w meczu ze
Szkocją. Maskotką turnieju był mały chłopiec, o imieniu Gauchito, kopiący piłkę i
ubrany w strój piłkarski w barwach argentyńskich. Dodatkowo na głowie miał kapelusz (z
napisem ARGENTINA '78), na szyji apaszkę a w dłoni bicz, czyli typowe gadżety gaucho
(południowo-amerykański pasterz bydła pracujący na pampach, czyli trawiastych równinach
Ameryki Południowej; odpowiednik północno-amerykańskiego kowboja, meksykańskiego
vaquero itp). Nagrodę FIFA Fair Play Trophy przyznano gospodarzom. Oficjalną piłką
mistrzostw była piłka Tango niemieckiej firmy Adidas. Po raz pierwszy jako sponsor
zadebiutowała Coca-Cola. Dochód z imprezy oszacowano na około 25,65 miliona USD.
|
