Trzynasty turniej miał się odbyć na kontynencie amerykańskim. Tylko jedno państwo,
Kolumbia, wysunęło swoją kandydaturę na gospodarza imprezy. Komitet Wykonawczy FIFA
(Executive Committee, w skróce Exco) na posiedzeniu w Sztokholmie dnia 9 czerwca
1974 zaakceptował tą kandydaturę i przyznał Kolumbii organizację mistrzostw. Jednak w
następnych latach sytuacja polityczna w Kolumbii uległa zmianie i nowy prezydent ogłosił
5 listopada 1982 roku wycofanie się Kolumbii z goszczenia turnieju z powodu problemów
finansowych. Był to pierwszy taki przypadek w historii. Postawiło to FIFA przed
koniecznością znalezienia nowego gospodarza turnieju, który byłby w stanie przygotować
się do imprezy w tak krótkim czasie. Swoje kandydatury zgłosiły: Kanada, USA i Meksyk.
Dnia 20 maja 1983 roku Komitet Wykonawczy FIFA na
posiedzeniu w Zurychu w tajnym głosowaniu na nowego gospodarza wybrał Meksyk. Po raz
pierwszy w historii turnieju ten sam kraj po raz drugi został organizatorem. Atutem
Meksyku była gotowa infrastruktura sportowa po pierwszym meksykańskim turnieju
rozgrywanym w 1970 roku. Tym razem nikt nie narzekał na panujące tam upały i na wysokości
na jakich znajdowały się stadiony: Toluca - 2680 metrów n.p.m., Meksyk - 2240 m, Puebla -
2160m, Leon - 1885m, Queretare - 1865m, Iraputro - 1800m, Guadalajara - 1590m. Wszyscy
byli zadowoleni z tego, że turniej w ogóle się odbędzie. We wrześniu 1985 Meksyk
nawiedziło trzęsienie ziemii, w którym zginęło około 20 tysięcy ludzi i turniej po raz
drugi stanął pod znakiem zapytania. Na szczęście stadiony nie ucierpiały i nie odwołano
go. Meksyk miał 3 lata na przygotowania.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 31 sierpnia 1983 roku. Zgłosiło się 121
reprezentacji. Meksyk jako gospodarz i Włochy jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 9 grudnia 1983
roku w Zurychu. Strefie UEFA przyznano 13 miejsc bezpośrednich i 1 miejsce pośrednie,
strefie CONMEBOL przyznano 4 miejsca bezpośrednie, strefie CONCACAF przyznano 2 miejsca
bezpośrednie, strefie CAF przyznano 2 miejsca bezpośrednie, strefie AFC przyznano 2
miejsca bezpośrednie, strefie OFC, która po raz pierwszy samodzielnie organizowała
eliminacje w swojej strefie przyznano 1 miejsce pośrednie.
Po raz kolejny zmodyfikowano system rozgrywek finałowych. W pierwszej fazie 24
finalistów podzielono na 6 grup. Losowanie tych grup odbyło się 15 grudnia 1985 roku w
Mexico City w studiu telewizyjny stacji "Televisa". Wśród 24 ekip 6 to drużyny
rozstawione (najsilniejsze zespoły, faworyci), które rozmieszczono po jednej w każdej
grupie. Komitet Organizacyjny FIFA (FIFA Organising Committee) zedecydował, że były
to: Meksyk (gospodarz), Włochy (obrońca tytułu), Brazylia, RFN, Francja i Polska.
Drużyny zajmujące miejsca pierwsze i drugie oraz cztery najlepsze drużyny z miejsc
trzecich w grupach awansowały do kolejnej fazy rozgrywek. Jeśli drużyny zdobyły taka samą liczbę punktów to o kolejności w grupie decydowała różnica bramek wyliczana według
bardzo prostego wzoru: liczba goli zdobytych minus liczba goli straconych. Jeśli drużyny
uzyskały taką samą liczbę punktów i taką samą różnicę bramek to o kolejności decydowała
liczba bramek strzelonych. Fazy
pozagrupowe rozgrywano systemem KO (knock-out, czyli przegrywający odpada). Jeśli mecz
nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w dogrywce to o awansie do
dalszych rozgrywek decydowały rzuty karne.
W pierwszej fazie rozgrywek faworyci nie błyszczeli ale również nie zawiedli i awansowali
do 1/8 finału. W tej fazie szczególnie wyróżniły się Dania i Maroko. Był to pierwszy
występ Danii w finałach. Zajęła w swojej grupie pierwsze miejsce wygrywając z Niemcami,
Urugwajem i Szkocją. Natomiast Maroko jako pierwsza w historii ekipa z Afryki wygrała
grupę wyprzedzając Anglię, Polskę i Portugalię. Polska awansowała do 1/8 F z trzeciego
miejsca i niestety trafiła na Brazylię, z którą przegrała 0:4 i odpadła z dalszych
rozgrywek. Na ponowny występ "biało-czerwonych" w finałach przyszło czekać 16 lat do roku
2002. W 1/8 F odpadli też Włosi aktualni mistrzowie świata. Bardzo zacięte były mecze
ćwierćfinałowe i aż trzy z czterech zakończyły się rzutami karnymi. Ostatecznie do
wielkiego finału dotarli Niemcy, wicemistrzowie z 1982 roku, oraz Argentyna
mająca w swoim składzie boskiego Diego, dzięki któremu wygrała i zdobyła swój drugi tytuł
mistrza świata.
Rok 1986 został ogłoszony przez ONZ Międzynarodowym Rokiem Pokoju. Na wszystkich
stadionach, na których rozgrywano mecze znajdowały się wielkie plakaty z emblematami FIFA
oraz ONZ a nieoficjalne motto brzmiało: "świat zjednoczony przez piłkę". Mecze rozgrywano
na 12 stadionach w 9 miastach w porze największego upału o godzinie 12:00 lub 16:00. A
wszystko po to, żeby jak największa liczba ludzi z całego świata mogła obejrzeć
transmisje telewizyjne na żywo o rozsądnych godzinach w swoich strefach czasowych.
Maskotką turnieju był uśmiechnięty strączek chili (tradycyjnej meksykańskiej przyprawy) z
sumiastymi wąsami o imieniu Pique (od hiszpańskiego słowa picante, czyli pikantny). Na
głowie miał wielkie sombrero i ubrany był w strój piłkarski w barwach meksykańskich.
Oficjalną piłką turnieju była piłka Azteca niemieckiej firmy Adidas. Nagrodę FIFA Fair
Play Trophy przyznano podobnie jak przed 4 laty reprezentacji Brazylii. Złotego Buta (The
Adidas Golden Shoe) dla najlepszego strzelca otrzymał reprezentant Anglii Gary Lineker. A
Złotą Piłkę (The Adidas Golden Ball) dla najlepszego piłkarza zdobył argentyńczyk Diego
Maradona. Dochód z imprezy oszacowano na około 53,20 miliona USD.
|
