Czternasty turniej miał się odbyć w Europie. Swoje kandydatury na gospodarza imprezy
wysunęły 4 państwa: Anglia, Grecja, Włochy i ZSRR. Jednak Anglia i Grecja wycofały swoje
kandydatury. Dnia 19 maja 1984 roku Komitet Wykonawczy FIFA (Executive Committee, w
skróce Exco) na posiedzeniu w Zurychu w drodze głosowania przyznał organizację turnieju
Włochom (Włochy 11 głosów a ZSRR 5 głosów). Włochy jako drugi kraj (po Meksyku) po raz
drugi zostały gospodarzem turnieju. Włosi mieli 6 lat na przygotowania.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 30 września 1987 roku. Zgłosiło się 117
reprezentacji. Włochy jako gospodarz i Argentyna jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 12 grudnia 1987 roku.
Strefie UEFA przyznano 14 miejsc bezpośrednich, strefie CONMEBOL przyznano 3 miejsca
bezpośrednie i 1 miejsce pośrednie, strefie CONCACAF przyznano 2 miejsca bezpośrednie,
strefie CAF przyznano 2 miejsca bezpośrednie, strefie AFC przyznano 2 miejsca
bezpośrednie, natomiast strefa OFC otrzymała 1 miejsce pośrednie.
System rozgrywek finałowych był dokładnie taki sam jak 4 lata wcześniej. W pierwszej
fazie 24 finalistów podzielono na 6 grup. Losowanie tych grup odbyło się 9 grudnia 1989
roku w "Palazzo dello Sport" w Rzymie. Wśród 24 ekip 6 drużyn to drużyny rozstawione
(najsilniejsze zespoły, faworyci), które rozmieszczono po jednej w każdej grupie.
W skład drużyn rozstawionych weszły: Włochy (gospodarz), Argentyna (obrońca tytułu),
Anglia, Belgia, Brazylia i RFN. O tym, które zespoły uzyskały miano rozstawionych FIFA
zadecydowała na podstawie wyników dwóch ostatnich mundiali (ranking FIFA powstał
dopiero pod koniec 1992 roku). Drużyny zajmujące miejsca pierwsze i drugie oraz cztery
najlepsze drużyny z miejsc trzecich w grupach awansowały do kolejnej fazy rozgrywek.
Jeśli drużyny uzyskały taką samą liczbę punktów i taką samą różnicę bramek to o
kolejności decydowała liczba bramek strzelonych.
Fazy pozagrupowe rozgrywano systemem KO (knock-out, czyli przegrywający odpada). Jeśli
mecz nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w dogrywce to o
awansie do dalszych rozgrywek decydowały rzuty karne.
Turniej rozpoczął się niebywałą sensacją. Kamerun pokonał Argentynę, aktualnego jeszcze
mistrza świata, w meczu otwarcia. W pierwszej fazie były jeszcze inne niespodzianki.
Debiutująca w finałach Kostaryka zajęła drugie miejsce w grupie pokonując Szwecję i
Szkocję a reprezentacje ZSRR i Szwecji zaskoczyły kibiców ostatnimi miejscami w
swoich grupach. W jednej ósmej finału również było ciekawie. Kamerun pokonał Kolumbię i
awansował do ćwierćfinałów, czego nie dokonała jeszcze nigdy żadna afrykańska drużyna,
Brazylia uległa Argentynie pomimo przewagi, a Niemcy wyeliminowali z dalszych rozgrywek
Holendrów, aktualnych mistrzów Europy. W ćwierćfinałach po raz kolejny wyróżnił się
Kamerun godnie stawiając czoła Anglikom. Mecz był zacięty i dopiero w dogrywce Anglia
zapewniła sobie awans a Kamerun pozostawił po sobie bardzo dobre wrażenie. Jeśli chodzi o
mecze półfinałowe to oba zakończyły się rzutami karnymi. Mecz finałowy był powtórką
sprzed czterech lat i ponownie zmierzyły się w nim reprezentacje Argentyny i Niemiec.
Jednak tym razem to Niemcy wygrali i zdobyli swój trzeci tytuł mistrza świata. Tym samym
wyrównały rekord Brazylii i Włoch, które też były trzykrotnymi mistrzami. A trener RFN
Franz Beckenbauer został drugą osobą, która wygrała Puchar Świata jako zawodnik (w 1974)
i jako trener. Dzięki temu zwycięstwu reprezentacja RFN stała się najbardziej utytułowaną
drużyną w historii turnieju mając na swoim koncie 3 miejsca pierwsze, 3 miejsca drugie i
2 miejsca trzecie. Dla porównania Brazylia miała na swoim koncie 3 miejsca pierwsze, 1
miejsce drugie i 2 miejsca trzecie. A Brazylijczyk Mario Zagallo był pierwszym
człowiekiem, który wygrał Puchar Świata jako zawodnik (w 1958 i 1962) oraz jako trener (w 1970).
To wydanie turnieju były wielkim wydarzeniem medialnym. Transmitowano praktycznie
wszystko i dosłownie wszędzie. FIFA zarobiła 350 milionów franków szwajcarskich
sprzedając prawa do transmisji meczy do końca dwudziestego wieku. W tych finałach odnotowano
najniższą średnią bramek na mecz w historii, zaledwie 2,21 bramki na mecz. Wynikało to z
tego, że zespoły preferowały grę obronną licząc na szczęście w rzutach karnych. Świetnymi
tego przykładami są reprezentacje Irlandii i Argentyny. Irlandia dotarła do ćwierćfinałów
remisując cztery z pięciu meczy i strzelając zaledwie dwie bramki a Argentyna dotarła do
finału mając jedynie pięć bramek na koncie. Tylko nieliczne zespoły, między innymi
rewelacyjnie spisujący się Kamerun oraz Niemcy, wykazywały się w grze również atakiem.
Maskotką turnieju była figurka piłkarza ułożona z klocków i nosiła imię Ciao
(cześć, witaj po włosku). Zamiast głowy miał piłkę a klocki, z których był złożony były w
barwach włoskich, czyli białe, czerwone i zielone. Oficjalną piłką turnieju była piłka
Etrusco niemieckiej firmy Adidas. Nagrodę FIFA Fair Play Trophy przyznano reprezentacji
Anglii. Złotego Buta (The Adidas Golden Shoe) dla najlepszego strzelca oraz Złotą Piłkę
(The Adidas Golden Ball) dla najlepszego piłkarza zdobył reprezentant gospodarzy
Salvatore Schillaci. Tym samym powtórzył wyczyn swojego rodaka Paolo Rossiego, który
także otrzymał obie nagrody w 1982 roku. Włosi zapoczątkowali kolejną turniejową
tradycję. Wprowadzili oficjalną piosenkę turnieju, którą została "Un'estate italiana"
w wykonaniu Gianny Nannini i Edoardo Bennato.
|
