Do zorganizowania szesnastych mistrzostw zgłosiły się: Francja, Szwajcaria i Maroko. Dnia
1 lipca 1992 roku Komitet Wykonawczy FIFA (Executive Committee, w skróce Exco) na
posiedzeniu w Zurychu w drodze głosowania przyznał organizację Francji, która wygrała już
w pierwszej rundzie głosowania zdobywając ponad połowę głosów (Francja 12 głosów a
Szwajcaria i Maroko łącznie 7 głosów). Francja została trzecim krajem (po Meksyku i
Włoszech), który po raz drugi otrzymał prawo zorganizowania turnieju.
Na przygotowania Francuzi mieli 6 lat.
Termin składania zgłoszeń do turnieju upływał 30 września 1995 roku. Zgłosiło się 174
reprezentacji. Francja jako gospodarz i Brazylia jako obrońca tytułu nie musiały brać
udziału w eliminacjach. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się 12 grudnia 1995 roku w
Paryżu. Strefie UEFA przyznano 15 miejsc, strefie CONMEBOL przyznano 5 miejsc, strefie
CONCACAF przyznano 3 miejsca, strefie CAF przyznano 5 miejsc, strefie AFC przyznano 3
miejsca bezpośrednie i 1 miejsce pośrednie, natomiast strefa OFC otrzymała 1 miejsce
pośrednie.
Ogromne zainteresowanie mistrzostwami na całym świecie sprawiło, że FIFA podjęła decyzję
o ponownym zwiększeniu grona finalistów, z 24 do 32 drużyn. Chciano w ten sposób dać
szansę na grę w turnieju zespołom ze słabszych stref oraz spopularyzować piłkę nożną w
biedniejszych regionach świata. Zwiększenie liczby drużyn miało też wymiar finansowy,
gdyż zwiększało to liczbę meczy do rozegrania a tym samym zwiększało to dochody z reklam
i praw do transmisji telewizyjnych.
Większa liczba uczestników wymusiła zmianę system rozgrywek finałowych. W pierwszej fazie
32 finalistów podzielono na 8 grup. Losowanie tych grup odbyło się 4 grudnia 1997 roku w
Marsylii na Stadionie Velodrome. Wśród 32 ekip 8 to drużyny rozstawione
(najsilniejsze zespoły, faworyci), które rozmieszczono po jednej w każdej grupie. Drużyny
te to: Francja (gospodarz), Brazylia (obrońca tytułu), Niemcy, Włochy, Hiszpania,
Argentyna, Rumunia i Holandia. To, które zespoły zyskały miano rozstawionych FIFA
ustaliła na podstawie rezultatów trzech ostatnich turniejów oraz na podstawie rankingów
FIFA z trzech ostatnich lat (z grudnia 1995, z grudnia 1996 i z listopada 1997 roku).
Dużą niespodzianką jest brak reprezentacji Anglii wśród drużyn rozstawionych.
Spowodowane
to było nie zakwalifikowaniem się Anglii do turnieju w 1994 roku. Dwie najlepsze
drużyny z każdej grupy awansowały do kolejnej fazy rozgrywek. Jeśli drużyny zdobyły taka
samą liczbę punktów to o kolejności w grupie decydowała różnica bramek wyliczana według
bardzo prostego wzoru: liczba goli zdobytych minus liczba goli straconych. Jeśli drużyny
uzyskały taką samą ilość punktów i taką samą różnicę bramek to o kolejności decydowała
liczba bramek strzelonych. Fazy
pozagrupowe rozgrywano systemem KO (knock-out, czyli przegrywający odpada). Jeśli mecz
nie został rozstrzygnięty w regulaminowym czasie gry zarządzano dogrywkę. Nowością w
regulaminie było wprowadzenie w dogrywce tzw. "złotego gola". Polegało to na tym, że
dogrywka trwała tylko do momentu strzelenia pierwszego gola przez, którąś z drużyn.
Gol ten nazywał się "złotym golem" i kończył mecz. Drużyna, która go strzeliła awansowała
do kolejnej fazy. W całym turnieju padł tylko jeden złoty gol. Strzelili go Francuzi w
meczu jednej ósmej finału z Paragwajem. Jeśli w dogrywce nie padł rozstrzygający gol to
mecz kończył się serią rzutów karnych wyłaniających zwycięzcę. Inne nowości w regulaminie
rozgrywek to zwiększenie liczby zmian z dwóch do trzech w trakcie meczu oraz
wprowadzenie czwartego jurora, który miał być odpowiedzialny między innymi za pomiar
czasu gry.
Siedmiu spośród ośmiu rozstawionych drużyn awansowało do kolejnej rundy z pierwszego
miejsca w grupie. Zawiodła tylko Hiszpania, która zajęła trzecie miejsce w grupie i
odpadła z dalszych rozgrywek. W tej edycji Pucharu Świata zadebiutowały cztery
reprezentacje: Chorwacja, Jamajka, Japonia i RPA. Chorwacja okazała się czarnym koniem
turnieju i po wyeliminowaniu dwóch faworytów, Rumunii i Niemiec, zajęła ostatecznie
wysokie, trzecie miejsce. Pozostali debiutanci nie odnotowali sukcesów. Podobnie jak
przed czterema laty wyraźnie dominowały drużyny z Europy co najbardziej widoczne stało
się w ćwierćfinałach, gdzie na osiem drużyn aż sześć to drużyny europejskie. W wielkim
finale spotkały się reprezentacje obrońców tytułu i gospodarzy. Lepsi okazali się
gospodarze, którzy grając w dziesiątkę od 68 minuty potrafili nie tylko utrzymać
dwubramkową przewagę ale byli nawet w stanie strzelić kolejnego gola. Duża w tym zasługa
Zinedina Zidana najlepszego zawodnika gospodarzy. Puchar Świata powrócił w końcu do
swojej ojczyzny. Francja zdobyła swój pierwszy tytuł mistrzowski i została siódmą
drużyną, która tego dokonała. W 2000 roku Francja zdobyła tez tytuł mistrza Europy i
została drugą ekipą, po Niemcach, która posiadała oba tytuły jednocześnie.
Maskotką turnieju był niebieski (jak koszulki Francuzów) kogut o imieniu Footix. Miał
wielki napis FRANCE 98 na klatce piersiowej, buty piłkarskie na nogach a w dłoni trzymał
piłkę. Jego imię Footix powstało z połączenia "foot" od football i końcówki "-ix".
Oficjalną piosenką była piosenka Ricky Martina "La Copa de la Vida" z albumu "Allez! Ola!
Ole!". Oficjalną piłką była piłka Tricolore firmy Adidas. Nagrodę FIFA Fair Play Trophy
przyznano dwom reprezentacjom: Francji i Anglii. Złotego Buta (The Adidas Golden Shoe)
dla najlepszego strzelca otrzymał Chorwat Davor Suker. Złotą Piłkę (The Adidas Golden
Ball) dla najlepszego piłkarza otrzymał Brazylijczyk Ronaldo. Nagrodę dla najlepszego
bramkarza (Yashin Award for the Best Goalkeeper) otrzymał Francuz Fabien Barthez. Za
najciekawszy zespół uznano reprezentację gospodarzy i to oni zdobyli nagrodę FIFA Award
for the Most Entertaining Team.
|
