Do zorganizowania osiemnastego turnieju zgłosiło się 5 państw: Anglia, Brazylia, Maroko,
Niemcy i Republika Południowej Afryki. Jednak Brazylia wycofała swoją kandydaturę trzy
dni przez głosowaniem. Komitet Wykonawczy FIFA (Executive Committee, w skróce Exco)
wybrał gospodarza turnieju na posiedzeniu w Zurychu w dniach 6 i 7 lipca 2000. Po raz
pierwszy nie udało sie dokonać wyboru podczas pierwszego głosowania. Dopiero w trzeciej
turze wybrano Niemcy i to w dość kontrowersyjnych okolicznościach. Niemcy próbowały
nakłaniać i wywierać naciski na członków Komitetu Wykonawczego, aby głosowali właśnie na
nie. Dnia 6 lipca w pierwszej turze kandydaci otrzymali następującą ilość głosów: Maroko
- 3, Anglia - 5, RPA - 6, Niemcy - 10 a w drugiej turze: Anglia - 2, Niemcy - 11, RPA -
11. W trzeciej turze przeprowadzonej 7 lipca jeden z członków Komitetu Wykonawczego, który
miał głosować na RPA w ostatniej chwili wstrzymał się od głosu skutkiem czego Niemcy
otrzymały 12 głosów a RPA, która była faworytem tylko 11 głosów. (Po każdej turze
głosowania odpadał kandydat z najmniejszą ilością głosów). Gdyby zgodnie z założeniem
zagłosował on na RPA to wynik byłby 12 do 12 i w takiej sytuacji prezydent FIFA
Sepp Blatter sam zadecydowałby komu przyznać prawo do przygotowania turnieju. A jak było
wiadomo poparłby kandydaturę RPA. Członek Komitetu Wykonawczego FIFA, który w ostatniej
chwili wstrzymał się od głosu tłumaczył potem, że zrobił to ponieważ presja wywierana na
niego z różnych stron była nie do wytrzymania. Pojawiły się głosy żądające powtórzenia
trzeciej tury głosowania jednak FIFA nie przychyliła się do takiej mozliwości. Niemcy
stały się czwartym krajem (po Francji, Włochach i Meksyku), który został dwukrotnym
gospodarzem rozgrywek o Puchar Świata. Niemcy miały 6 lat na przygotowania.
Do turnieju zgłosiło się 198 z 207 reprezentacji zrzeszonych w FIFA. Niemcy jako
gospodarz nie musiały brać udziału w eliminacjach. Zniesiono przywilej automatycznego
zakwalifikowania obrońcy tytułu. Po raz pierwszy w historii turnieju obrońca tytułu, w
tym przypadku Brazylia, musiała wziąć udział w eliminacjach (przywilej ten obowiązywał
od 1938 roku, jednak w 1934 Urugwaj, obrońca tytułu z 1930 roku, nie wyraził chęci do
wzięcia udziału w turnieju, więc de facto Brazylia jest pierwszym obrońcą tytułu, który
brał udział w eliminacjach wstępnych). Ponownie pojawiła się propozycja aby strefa OFC
otrzymała jedno pewne miejsce wśród 32 ekip. Jednak pomysł ten został odrzucony ze
względu na Australię. Gdyby strefie OFC przyznano jedno pewne miejsce byłoby to
równoznaczne z przyznaniem tego miejsca Australii, ponieważ to najsilniejsza drużyna
tamtej strefy, która zwykle wygrywa kwalifikacje w tej strefie. Strefie UEFA przyznano 14 miejsc bezpośrednich, strefie CONMEBOL przyznano 4 miejsca bezpośrednie i 1 miejsce
pośrednie, strefie CONCACAF przyznano 3 miejsca bezpośrednie i 1 miejsce pośrednie,
strefie CAF przyznano 5 miejsc bezpośrednich, strefie AFC przyznano 4 miejsca
bezpośrednie i 1 miejsce pośrednie, natomiast strefie OFC tradycyjnie przyznano 1 miejsce pośrednie.
Format turnieju był taki sam jak 4 lata wcześniej. W pierwszej fazie 32 finalistów
podzielono na 8 grup. Losowanie tych grup odbyło się 9 grudnia 2005 roku w Lipsku na
Nowym Targu. Wśród 32 ekip 8 to drużyny rozstawione (najsilniejsze zespoły, faworyci),
które rozmieszczono po jednej w każdej grupie. Drużyny te to: Niemcy (gospodarz),
Brazylia (obrońca tytułu) oraz Anglia, Argentyna, Francja, Hiszpania, Meksyk i Włochy.
To, które zespoły zyskały miano rozstawionych FIFA ustaliła na podstawie rezultatów dwóch
ostatnich turniejów oraz na podstawie rankingów FIFA z trzech ostatnich lat (z grudnia
2003, z grudnia 2004 i z listopada 2005 roku). Dwie najlepsze drużyny z każdej grupy
awansowały do kolejnej fazy rozgrywek. Jeśli drużyny zdobyły taka samą liczbę punktów
to o kolejności w grupie decydowały następujące kryteria:
a) różnica bramek ze wszystkich meczy grupowych;
b) liczba bramek strzelonych we wszystkich meczach grupowych;
c) liczba punktów zdobytych we wspólnych meczach tych drużyn;
d) różnica bramek ze wspólnych meczy tych drużyn;
e) liczba bramek strzelonych we wspólnych meczach tych drużyn;
f) losowanie.
Fazy pozagrupowe rozgrywano systemem KO (knock-out, czyli przegrywający
odpada). Jeśli mecz nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w
dogrywce to o awansie do kolejnej fazy decydowały rzuty karne. Zrezygnowano z
rozstrzygania meczu za pomocą złotego gola znanego z dwóch poprzednich mistrzostw.
W tej edycji Pucharu Świata zadebiutowało aż 8 reprezentacji: Angola, Czechy, Ghana,
Serbia i Czarnogóra, Togo, Trynidad i Tobago, Ukraina oraz Wybrzeże Kości Słoniowej. Przy
czym Czechy tak naprawdę są spadkobiercami Czechosłowacji a Serbia z Czarnogórą to
spadkobiercy Jugosławii. Tylko dwoje debiutantów odniósł sukces. Ukraina dotarła aż do
ćwierćfinałów a Ghana do jednej ósmej finału. Pozostali debiutanci pożegnali się z
turniejem w fazie grupowej. Taki sam los spotkał reprezentację Polski. Wszystkie drużyny
rozstawione wyszły z grupy, przy czym Francja i Meksyk z małym potknięciem z drugiego
miejsca. Przez co w jednej ósmej finału trafiły na inne drużyny rozstawione. Przed
czterema laty poziom gry był bardzo wyrównany co najbardziej widoczne było w
ćwierćfinałach, gdzie na osiem drużyn to trzy z Europy, jedna z Ameryki Południowej,
jedna z Ameryki Północnej, jedna z Afryki i dwie z Azji. Na boiskach Niemiec dominowały
ekipy europejskie. W ćwierćfinałach osiem drużyn z sześciu to drużyny europejskie a w
półfinałach cała czwórka pochodziła ze starego kontynentu. W wielkim finale spotkali się
Włosi i Francuzi. Mecz nie został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w
dogrywce. Nowego mistrza świata wyłoniła dopiero seria rzutów karnych, które lepiej
wyegzekwowali Włosi. I tym samym po raz czwarty zdobyli Puchar Świata. Ale zanim to
nastąpiło to na boisku doszło do małego skandalu. Pod koniec dogrywki kiedy sytuacja była
napięta, bo żadnej ze stron nie udawało się przełamać impasu zawodnikom zaczęły puszczać
nerwy. W pewnym momencie gwiazda francuskiej reprezentacji, Zinedine Zidane, zaatakował
włoskiego zawodnika Marco Materazziego, który nie był w posiadaniu piłki. Uderzył go
głową w klatkę piersiową i powalił na murawę. Za to "bandyckie" zachowanie został
usunięty z boiska. Być może to zajście wpłyneło na słabe wykonywanie rzutów karnych przez
Francuzów. Zidane miał zakończyć po tym turnieju karierę i zakończył ją w lekkiej
niesławie. FIFA wymierzyła mu stosowną karę. Został zawieszony na trzy mecze a ponieważ
zakończył już karierę karę tą zamieniono na 3 dni prac publicznych. Wyznał później, że
Materazzi sprowokował go wulgarnymi odzywkami, które odebrał bardzo osobiście.
Na boiskach Niemiec strzelono bramkę numer 2000 w historii mistrzostw. Strzelił ją Szwed
Marcus Allback w meczu z Anglią. W całym turnieju pokazano rekordową ilość kolorowych
kartoników (345 żółtych i 28 czerownych kartek). Wywołało to dyskusję na temat
(nie)poprawnego sędziowania a działacze i prezydent FIFA usłyszeli wiele słów krytki.
Mecze rozgrywano na 12 stadionach. Większość stadionów na czas mistrzostw otrzymało
tymczasową nazwę FIFA World Cup Stadium, ponieważ ich nazwy oryginalne zawierały
nazwy lokalnych sponsorów (np. Allianz Arena lub Commerzbank Arena) a zgodnie z
przepisami stadion mógł być sponsorowany tylko przez oficjalnego sponsora FIFA. Dlatego
też nazwy i reklamy miejscowych sponsorów na czas turnieju zostały usunięte lub zakryte.
Mecze transmitowano do 207 z 208 krajów zrzeszonych w FIFA (jedynie Turkmenistan ich nie
transmitował). Wszystkie mecze obejrzało łącznie 3,25 miliarda ludzi a mecz finałowy
obejrzał ponad miliard osób na całym świecie. Pomimo zajęcia dopiero trzeciego
miejsca przez ich reprezentację Niemcy uznali turniej za bardzo udany. Dzieki wspólnemu
kibicowaniu swoim zawodnikom na własnym podwórku wzrósł poziom patriotyzmu w
społeczeństwie. Odniesiono też ogromny sukces finansowy. Turniej przyniósł dochód
szacowany na 2,86 miliarda euro.
Oficjalne motto turnieju brzmiało "czas na przyjaźń". Oficjalną maskotką był lew o
imieniu Goleo ubrany w koszulkę z numerem 06, czyli rokiem mistrzostw i trzymający w
łapie mówiącą piłkę o imieniu Pille. Imie Goleo powstało z połączenia dwóch
wyrazów: goal, czyli gol po angielsku oraz leo, czyli lew po łacinie. Natomiast Pille to
potoczne określenie na piłkę nożną w Niemczech. Oficjalnym hymnem mistrzostw był utwór
Herberta Gronemeyera pt. "Celebrate the Day". Oficjalną piłką była piłka
+Teamgeist firmy Adidas. Nagrodę FIFA Fair Play Trophy przyznano dwóm reprezentacjom:
Brazylii i Hiszpanii. Złotego Buta (The Adidas Golden Shoe) dla najlepszego strzelca
otrzymał reprezentant gospodarzy Miroslav Klose. Złotą Piłkę (The Adidas Golden Ball) dla
najlepszego piłkarza otrzymał Francuz Zinedine Zidane (pomimo incydentu w meczu
finałowym). Nagrodę dla najlepszego bramkarza (Yashin Award for the Best Goalkeeper)
otrzymał Włoch Gianluigi Buffon. Za najciekawszy zespół uznano reprezentację
Portugalii i to ona zdobyła FIFA Award for the Most Entertaining Team. Pojawiła się też
całkiem nowa nagroda The Best Young Player Award, czyli nagroda dla najlepszego młodego
zawodnika (takiego, który nie ukończył 21 roku życia) i otrzymał ją reprezentant
gospodarzy Lukas Podolski.
|
