Podczas olimpiady w Londynie w 1908 roku piłka nożna po raz pierwszy znalazła się
wśród dyscyplin oficjalnych, a więc zwycięzcy tej konkurencji otrzymywali medale.
I po raz pierwszy w piłkarskim turnieju olimpijskim udział wzięły reprezentacje
narodowe. Zgłosiło się ich osiem (w tym dwie z Francji) i wszystkie pochodziły z Europy. Dwie z nich
wycofały się jeszcze przed rozpoczęciem turnieju, reprezentacja Węgier z powodu
problemów finansowych a Bohemia (łacińska nazwa jednej z trzech historycznych krain
czeskich, inaczej Czechy Właściwe), bo utraciła członkostwo w FIFA.
Dzięki temu ich rywale, reprezentacja Holandii i reprezentacja "A" Francji awansowały
do półfinału walkoverem. W półfinale reprezentacja "A" Francji została dosłownie
zmiażdzona przez Duńczyków i mecz zakończył się rekordowym wynikiem 1:17. Duńczyk
Sophus Nielsen ustanowił indywidualny rekord strzelając w tym meczu 10 bramek.
Zszokowani i upokorzeni Francuzi zrezygnowali z udziału w meczu o brązowy medal.
Ich miejsce zajęli Szwedzi. W meczu o złoty medal zmierzyły się reprezentacje
Wielkiej Brytanii i Danii. Brytyjczycy wygrali 2:0 i zdobyli pierwszy w historii
złoty medal olimpijski w piłce nożnej. Srebrny medal przypadł reprezentacji Danii a brązowy reprezentacji Holandii.
Organizatorem turnieju olimpijskiego był Angielski Związek Piłki Nożnej (The Football Association). Wszystkie mecze rozegrano na stadionie White City Stadium
w Londynie, który wybudowano specjalnie na Letnie Igrzyska Olimpijskie. Owarcia stadionu dokonał król Edward VII w kwietniu 1908 roku. W 1985 roku stadion zburzono i na jego miejscu zbudowano budynki stacji telewizyjnej BBC.
|
