W 1914 na Kongresie FIFA w Christianie FIFA zgodziła się uznać piłkarski turniej
olimpijski za "mistrzostwa świata w piłce nożnej amatorów" i zgodziła się
zorganizować według swoich przepisów turnieje na trzech kolejnych olimpiadach.
Z powodu wybuchu pierwszej wojny światowej nie odbyła się olimpiada w Berlinie w
1916 roku. Tak więc FIFA zorganizowała turnieje w 1920, w 1924 i w 1928 roku.
Do turnieju olimpijskiego rozgrywanego podczas letnich igrzysk olimpijskich w
Antwerpii w 1920 roku zgłosiło się 15 reprezentacji. Jednak tylko 14 z nich
wystartowało w turnieju, ponieważ Szwajcaria się wycofała. Po raz pierwszy udział
wzięła drużyna spoza Europy (Egipt). Mecze odbywały się na czterech stadionach w
trzech miejscowościach (Antwerpia, Bruksela, Ghent).
Zespoły z Francji i Belgii rozpoczynały udział w turnieju od ćwierćfinałów. Już w
pierwszej fazie doszło do sensacji. Wielka Brytania, która była dwukrotnym złotym
medalistą (Londyn 1908 i Sztokholm 1912) doznała porażki z Norwegią i odpadła z
dalszych rozgrywek. Do kolejnego sensacyjnego wydarzenia doszło w meczu finałowym,
w którym Belgowie podejmowali Czechosłowaków. W 40 minucie spotkania reprezentacja
Czechosłowacji opuściła boisko w proteście przeciwko tendencyjnemu sędziowaniu
przez angielskiego sędziego, który w 39 minucie usunął z boiska czeskiego
zawodnika. Czechosłowacja została zdyskwalifikowana a Belgia zdobyła złoty medal.
Ponieważ Czechosłowacja została wykluczona a Francja odmówiła gry o brązowy medal
konieczne stało się rozegranie dodatkowych meczy, aby wyłonić srebrnego i
brązowego medalistę. Udział w nich wzięły drużyny wyeliminowane w ćwierćfinałach.
W ostatecznym rozrachunku srebro zdobyła reprezentacja Hiszpanii
a brąz po raz trzeci z rzędu trafił do Holendrów.
|
