W latach 20stych XX wieku turniej olimpijski był najbardziej prestiżową imprezą
piłkarską na świecie. Brało w nim udział więcej reprezentacji niż początkowo w
mistrzostwach świata. I w przeciwieństwie do pierwszych mistrzostw świata na
olimpiadzie grały same najlepsze ekipy. Od igrzysk w 1920 roku patronat nad turniejem
olimpijskim objęła FIFA, która już w 1914 na Kongresie FIFA w Christianie
zgodziła się uznać piłkarski turniej olimpijski za "mistrzostwa świata w piłce
nożnej amatorów" i zgodziła się zorganizować według swoich przepisów turnieje na
trzech kolejnych olimpiadach.
Na początku lat 20stych XX wieku niektóre krajowe związki piłkarskie (belgijski,
włoski i szwajcarski) zaczęły płacić swoim piłkarzom za udział w meczach w ramach
rekompensaty za "stracony czas i nieobecność w pracy". Jednak kłóciło się to z
ideą olimpiady, która z definicji była imprezą tylko i wyłącznie dla sportowców
amatorów, czyli takich, którzy nie zarabiają na uprawianiu sportu. Federacje
piłkarskie z Wysp Brytyjskich (angielska, szkocka, walijska i irlandzka) wystąpiły
w 1923 roku do FIFA z prośbą o wydanie orzeczenia, iż piłkarz, który pobiera
wynagrodzenie, za swoją grę nie jest już amatorem tylko zawodowcem i jako taki nie
może uczestniczyć w turnieju olimpijskim. Dla FIFA był to poważny problem, gdyż
doskonale zdawała sobie sprawę z tego, iż "amatorstwo" hamuje rozwój futbolu,
którym wolnymi krokami zmierzał do zawodostwa. FIFA nie mogła więc wydać takiego
orzeczenia, gdyż byłoby ono sprzeczne z ideą rozwoju futbolu a także uniemożliwiałoby
udział w olimpiadzie wielu znakomitym piłkarzom. W proteście wobec stanowiska FIFA
niezgodnego z duchem olimpijskim Wielka Brytania oraz Dania nie wystawiły swoich
drużyn na olimpiadę w 1924 roku.
W turnieju olimpijskim rozgrywanym podczas letnich igrzysk olimpijskich w
Paryżu w 1924 roku uczestniczyły aż 22 reprezentacje: 19 z Europy, jedna z Afryki
(Egipt), jedna z Ameryki Północnej (USA) oraz jedna z Ameryki Południowej
(Urugwaj). Po raz drugi organizatorem rozgrywek była FIFA. Mecze odbywały się na
czterech stadionach.
Aż 10 drużyn rozpoczęło udział w turnieju od jednej ósmej finału. Jeśli mecz nie
został rozstrzygnięty ani w regulaminowym czasie gry ani w dogrywce powtarzano go.
Po raz pierwszy udział wzięła reprezentacja Polski jednak nie był to udany debiut.
Białoczerwoni ulegli Węgrom aż 0 do 5 i odpadli z dalszych rozgrywek. Brązowy medal
zdobyli Szwedzi a srebrny Szwajcarzy. Rewelacją turnieju byli Urugwajczycy.
Nieznana nikomu drużyna gromiła po koleji wszystkich rywali by ostatecznie sięgnąć
po złoty medal olimpijski w swoim pierwszym występie na olimpiadzie. Na swoje
"usprawiedliwienie" Urugwaj mógł jedynie dodać, iż był wtedy aktualnym mistrzem
Ameryki Południowej. Reprezentacja tego "egzotycznego" w tamtych czasów kraju
dominowała przez kilka ładnych lat. W 1928 roku ponownie zdobyła złoty medal
olimpijski a w 1930 roku wygrała pierwsze mistrzostwa świata w piłce nożnej. Być może
zdobyłaby też olimpijskie złoto w 1932 roku, gdyby piłka nożna znalazła się w
programie igrzysk.
|
