W 1928 roku FIFA podjęła decyzję o zorganizowaniu własnego międzynarodowego turnieju
piłkarskiego wzorowanego na turnieju olimpijskim, w którym mogliby uczestniczyć i
amatorzy i piłkarze zawodowo grający w piłkę. W 1930 roku w Urugwaju odbył się
pierwszy taki turniej pod nazwą Mistrzostwa Świata w piłce nożnej. Posiadając już
swój własny turniej stworzony głównie z myślą o zawodowcach FIFA straciła
zainteresowanie turniejem olimpijskim adresowanym do drużyn amatorskich. Tym
bardziej, że w dalszym ciągu nie mogła dojść do porozumienia z Międzynarodowym
Komitetem Olimpijskim, który obstawał przy amatorskim charakterze olimpiady. Impas
na linii FIFA - MKOl doprowadził do tego, iż MKOl postanowił nie umieszczać piłki
nożnej w programie letnich igrzysk wypadających w 1932 roku w Los Angeles. Dodatkowym
argumentem ku takiemu rozwiązaniu była niewielka popularność tej dyscypliny sportu
w USA. W 1934 roku we Włoszech odbyły się drugie Mistrzostwa świata organizowane przez FIFA i przeznaczone głównie dla profesjonalistów. Ten nowy turniej zdobywał
coraz więcej zwolenników w efekcie czego turniej olimpijski o charakterze czysto amatorskim zaczął powoli tracić na znaczeniu. Mimo to piłka nożna powróciła na
olimpiadę w 1936 roku w Berlinie. Głównie za sprawą zaangażowania gospodarzy. Niemcy postanowili wykorzystać fakt, że za piłka nożną stoją coraz większe pieniądze i zarobić na turnieju olimpijskim.
W turnieju olimpijskim rozgrywanym podczas letnich igrzysk olimpijskich w
Berlinie w 1936 roku udział wzięło 16 reprezentacji: 11 z Europy, 1 z Afryki,
1 z Ameryki Północnej, 1 z Ameryki Południowej oraz 2 z Azji. Wszystkie mecze
rozegrano na czterech stadionach Berlina. W turnieju po raz drugi udział wzięła
reprezentacji Polski, która wyeliminowała Węgry oraz Wielką Brytanię i ostatecznie
zajęła wysokie czwarte miejsce. Do poważnego incydentu doszło podczas spotkania
Austrii z Peru. W dogrywce peruwiańscy kibice wbiegli na boisku i zaatakowali
zawodników austriackich. W ogólnym zamieszaniu Peru strzeliło szybko dwie bramki w
ciągu dwóch minut i wygrało mecz. Federacja austriacka złożyła oficjalny protest
do FIFA, która zarządziła powtórkę meczu. Drużyna peruwiańska odrzuciła tą decyzję
i nie stawiła się na meczu skutkiem czego Austria wygrała walkowerem i awansowała
dalej. Za stuprocentowego faworyta do olimpijskiego złota
uchodziła reprezentacja Niemiec. Jednak w ćwierćfinałach w obecności Hitlera, Hessa,
Geringa i Gebbelsa uległa jedenastce z Norwegii, która zdobyła medal brązowy.
W meczu finałowym zmierzyły się drużyny Włoch oraz Austrii. W 1934 roku Włosi
zdobyli tytuł mistrza świata i teraz w 1936 roku w Berlinie pod wodzą tego samego
trenera pokonali Austrię i zdobyli tytuł mistrza olimpijskiego. Świetna passa Włochów
na tym się nie skończyła. W 1938 roku podczas mistrzostw świata we Francji ponownie
zdobyli tytuł mistrzów świata.
|
