Z powodu wybuchu drugiej wojny światowej nastąpiła aż 12 letnia przerwa w igrzyskach
olimpijskich. Nie odbyły się olimpiady w 1940 i 1944 roku. Kolejną zorganizowano
dopiero w 1948 roku w Londynie. Udział w turnieju piłkarskim wzięło wtedy 18
reprezentacji: 11 z Europy, 1 z Afryki, 2 z Ameryki Północnej oraz 4 z Azji.
Zgodnie z ideą olimpiady były to drużyny amatorskie (z myślą o rywalizacji drużyn
zawodowych FIFA stworzyła osobne rozgrywki w 1930 roku znane pod nazwą Mistrzostwa
Świata). Mecze rozgrywano na jedenastu stadionach zlokalizowanych w Londynie i
okolicy.
Rozgrywki przebiegały bez większych niespodzianek i zakłóceń. Włosi, którzy
dominowali przed wojną - w 1934 i w 1938 roku zdobyli tytuł mistrza świata a w
1936 roku tytuł mistrza olimpijskiego - pożegnali się z turniejem w ćwierćfinale
po porażce z reprezentacją Danii. Gospodarz olimpiady, Wielka Brytania, zajęła
miejsce czwarte, Dania zdobyła brąz a Jugosławia srebro. Natomiast tytuł mistrza
olimijskiego i złoty medal wywalczyła reprezentacja Szwecji co było niejaką
niespodzianką, ponieważ nie należała ona do grona faworytów.
|
