W turnieju olimpijskim rozgrywanym podczas letnich igrzysk olimpijskich w
Melbourne w 1956 roku udział wzięło zaledwie 11 reprezentacji (najmniej od 1912
roku): 5 z Europy, 5 z Azji oraz 1 z Ameryki Północnej. Tak mała liczba zgłoszonych
drużyn europejskich spowodowana była wybuchem rewolucji na Węgrzech w tym samym roku.
Początkowo lista zawierała 16stu uczestników jednakże 5 z nich (Egipt, Chiny,
Turcja, Wietnam i Węgry) wycofało się przed rozpoczęciem rozgrywek. Zgodnie z ideą
olimpiady były to drużyny amatorskie. Jeśli mecz nie został rozstrzygnięty ani w
regulaminowym czasie gry ani w dogrywce zgodnie z ówczesnymi przepisami powtarzano
go.
Węgrzy, mistrzowie olimpijscy sprzed 4 lat w powodu sytuacji politycznej w ich
kraju nie mieli szansy stanąć w obronie tytułu. Z powodów opisanych w dziale
"turniej olimpijski w pigułce" w 1952 roku medalami w Melbourne podzieliły się pseudo amatorskie drużyny zza "żelaznej kurtyny". Brązowy medal przypadł reprezentacji
Bułgarii, srebro po raz trzeci z rzędu wywalczyła reprezentacja Jugosławii a
olimpijskie złoto i tytuł mistrza olimpijskiego zdobyła reprezentacja Związku
Radzieckiego. 4 lata później, w lipcu 1960 roku ZSRR i Jugosławia spotkały się
w finale pierwszych Mistrzostw Europy i ponownie górą była drużyna radziecka
zdobywając tytuł mistrza Europy a Jugosławia musiała zadowolić się wicemistrzostwem.
|
