W turnieju olimpijskim rozgrywanym podczas letnich igrzysk olimpijskich w
Rzymie w 1960 roku udział wzięło 16 reprezentacji: 9 z Europy, 2 z Afryki, 2 z
Azji oraz 3 z Ameryki Południowej. Zgodnie z ideą olimpiady były to drużyny
amatorskie. Turniej ten odznaczył się najniższą w historii liczbą widzów.
Od tej olimpiady zmieniono system rozgrywek. Wprowadzono rywalizację grupową w
pierwszej fazie turnieju. O kolejności w grupie decydowała tylko i wyłącznie
liczba punktów. W przypadku takiej samej ilości punktów kolejność w grupie
ustalano w drodze losowania. Zwycięzcy grup awansowali bezpośrednio do półfinałów.
Fazy poza grupowe rozgrywano systemem pucharowym. Zrezygnowano z powtarzania meczy
zakończonych remisem. Zwycięzcę meczu nierozstrzygniętego wyłaniano w drodze
losowania.
Olimpijski brąz w Rzymie zdobyli Węgrzy a srebro Duńczycy.
Reprezentacja ZSRR, mistrz olimpijski sprzed 4 lat nie stanęła w obronie tytułu.
Ułatwiło to znacznie zadanie Jugosławii, która podczas trzech wcześniejszych
olimpiad regularnie odbierała srebrny medal. W końcu przyszła pora na
najważniejsze trofeum. W meczu finałowym Jugosłowianie pokonali Duńczyków i zdobyli
złoto oraz tytuł mistrza olimpijskiego. Sukces ten jedenastka z Bałkanów w dużej
mierze zawdzięcza szczęściu, które wsparło ją aż dwukrotnie w ciągu kilku dni.
Najpierw w rywalizacji grupowej kiedy zdobyli taka samą ilość punktów co Bułgaria
i awans z grupy uzyskali w drodze losowania poprzez rzut monetą a potem w półfinale kiedy po zremisowanym meczu z Włochami po raz drugi awansowali po
korzystnym dla nich losowaniu. Dokładnie 2 miesiące przed sukcesem na olimpiadzie
Reprezentacja Jugosławii dotarła do finału pierwszych Mistrzostw Europy, w którym
10 lipca 1960 roku zmierzyła się z reprezentacją ze ZSRR. Po ciężkim, wyrównanym i zakończonym dogrywką meczu została wicemistrzem Europy.
|
